Arsenijević Mirko-Glibo

Biografija

Sin je učitelja Milička Arsenijevića. Osnovnu školu završio je u rodnom mjestu. Gimnaziju je početo da uči u Beranama ali je zbog učešća u đačkom štrajku isključen 1935. da bi dalje školovanje nastavio u Podgorici. Kao skojevac, pokušao je da stupi u Špansku republikansku armiju, zbog ovih aktivnosti izbačen je iz Podgoričke gimnazije, pa je konačno 1938. završio gimnaziju u Peći. Član SKOJ-a postao je 1935, a član KPJ 1937. godine. Učestvovao je u svim značajnijim akcijama i demonstracijam, koje je organizovala KPJ u Beranama i okolini. Zbog učešća u revolucionarnom poselu u Pecima, kada je kao odgovor na nasilje žandarmerijske patrole, ubijen jedan žandarm, uhapšen je zajedno sa nekoliko desetina učesnika. Nakon četiri mjeseca provedena u istražnom zatvoru pušten je na slobodu. Student je Beogradskog univerziteta od 1938. Na Poljoprivredno-šumarskom fakultetu. Naredne godine prešao je na Filozofski fakultet, jer je volio književnost. Kao student aktivno je učestvovao u revolucionarnom studentskom pokretu i svim akcijama studenata Beogradskog univerziteta. Nakon Aprilskog rata 1941. vratio se u rodno mjesto i aktivno se uključio u pripremi oružanog ustanka.

Ubrzo nakon Trinaestojulskog ustanka 1941. Učestvovao je u borbama za oslobođenje Berana. U jesen 1941. postao je komesar partizanske čete. Zadobio je teške rane u Pljevaljskoj bici 1. decembra 1941. U kojoj je učestvovao u sastavu Komskog partizanskog bataljona, Crnogorsko-sandžačkog NOP odreda. Nekoliko mjeseci se sakrivao i liječio u selima Dapsići, Rovca i Donja Ržanica. Nakon izlječenja, po zadatku je prešao na teritoriju Andrijevačkog sreza. Kao iskusan revolucionar, djelovao je na organizaciji Narodnooslobodilačkog pokreta na području Gusinja i Plava. U decembra 1942. godine, zajedno sa grupom drugova, prilikom prenosa partijskog materijala, upao je u zasjedu i bio zarobljen od starne Albanaca, koji su ih predali italijanskim vlastima u Plavu. U policiji se držao hrabro, znajući da će biti strijeljan ukoliko neprijatelj otkrije njegov pravi identitet ili ga prebaci u Berane. Da bi to spriječio, uspio je da ubijedi isljednike, da je rodom iz Peći, grada koji je dobro poznavao iz školskih dana. Zbog toga su ga italijanske vlasti sprovode u Peć, a potom u fašistički logor Porto Romano kod Drača. Sa komunistima iz Makedonije i albanskim partizanima, 23. septembra 1943. uspio je da pobjegne iz ovog logora i poveže se sa makedonskim partizanima u zapadnoj Makedoniji. Nakon toga se hrabro bori u Makedoniji. Kada je 11. novembra 1943. formirana Prva makedonsko-kosovska udarna brigade postavljen je za političkog komesara njenog Prvog bataljona “Ramiz Sadiku”. Kasnije je primio dužnost političkog komesara Drugog bataljona “Boro Vukmirović”.

Istakao se u borbi za oslobođenje Kičeva, a zatim 1943. na Bukoviku, Vitoljišu, Demir-Kapiji, Bakarnom Gumnu kod Prilepa i u drugim okršajima partizanskih jedinica kojima je rukovodio. Pripadao je krugu proleterskih pjesnika. Poginuo je u borbi protiv Njemaca i balista 9. jula 1944, kada je raznijet neprijateljskom topovskom granatom. U svojim pjesmama opjevao je NOB i snagu naroda bordeći i na taj način svoje borce.