Nenezić Radojica

Biografija

Rođen je u porodici Milovana Nenezića. Osnovnu školu je završio u selu Mrkušići a četiri razreda gimnazije u Osijeku. Rano je ostao bez roditelja i morao je da prekine školovanje i da se vrati u selo Adu, u Slavoniji, da izdržava mlađu braću i sestre. U selu se, kao mladić, bavio zemljoradnjom, a uspostavio je vezu s komunistima, pa je juna 1938. godine primljen u Savez komunističke omladine Jugoslavije. Za člana Okružnog komiteta SKOJ-a u Osijeku izabran je aprila 1939. godine. Bio je učesnik dva zemaljska savjetovanja SKOJ-a u ime sekretarijata OK SKOJ-a za Osijek. Član Komunističke partije Jugoslavije bio je od 1940. godine. Nakon okupacije Kraljevine Jugoslavije i stvaranja Nezavisne Države Hrvatske 1941. godine, vlasti su ga proćerale u Mačvu. Na tom području, u Klenju i Bogatiću, povezao se s članovima OK KPJ za Šabac i Podrinje i učestvovao u pripremama i dizanju oružanog ustanka. Nakon formiranja Podrinjskog odreda, postao je njegov borac, zatim politički komesar desetine, pa desetar, politički komesar voda i vodnik. Učestvovao je u borbama u toku njemačke operacije u zapadnoj Srbiji (Prva neprijateljska ofanziva), i u tom periodu sa svojom desetinom izvodio je akcije u pozadini neprijatelja. Nakon povlačenja Podrinjskog odreda do Užica i povratka njegovih djelova u Mačvu, 15. decembra 1941. godine bio je postavljen za političkog komesara 1. čete 1. poćerskog bataljona Podrinjskog odreda, koju funkciju je obavljao do marta 1942. godine. Tada je napuštio Podrinje i sa djelovima Podrinjskog i Valjevskog odreda prebacio se u Bosnu, đe je u Foči ušao u sastav prateće čete Vrhovnog štaba NOVJ. U Glamoču je septembra 1942. godine donijeta odluka da se uputi u Slavoniju, đe je bio postavljen za komandanta bataljona u 1. psunjskom odredu. Sa ovim bataljonom se istakao svojom hrabrošću u jurišu na ustaško uporište u selu Španovići. Već 11. oktobra 1942. godine bio je postavljen za zamjenika komandanta 1. slavonske brigade, a krajem iste godine vršio je dužnost komandanta te brigade. Kada je formirana 17. hrvatska udarna brigada, 26. decembra 1942. godine, postavljen je za njenog komandanta. Komandujući 17. brigadom, postigao je niz uspjeha već u januaru 1943. godine, u napadu na selo Rajić i djelove železničke pruge Zagreb-Beograd. Naročitog uspjeha s ovom brigadom imao je u izvršavanju naređenja Vrhovnog komandanta od 7. februara 1943, da se pojačaju napadi na neprijateljska uporišta, kako bi se oslabio njegov pritisak na oslobođenu teritoriju (u toku je bila IV neprijateljska ofanziva, odnosno bitka na Neretvi). Izvršavajući to naređenje, 17. brigada je sa svojim komandantom izvojevala niz pobjeda nad ustaško-domobranskim snagama, ističući se naročito u napadu na Pakrac, Viroviticu, Veliku Pisanicu, Garešnicu, Malu Trnoviticu i Pavlovac. U izvještaju komandanta 4. divizije piše da se 17. brigada, pod komandom Nenezića, naročito istakla u borbama protiv neprijatelja na području Slavonije, Moslavine i Bilogore. Isto tako je, u toku okupatorsko-kvislinške operacije „Braun“ u Slavoniji, 17. brigada imala niz uspjeha, a naročito u borbi kod Kamenskih Šušnjara, i u maju 1943, u napadu na Voćin. Njeni uspjesi, s komandantom Nenezićem na čelu, protezali su se i na područja van Slavonije, sve do Marije Bistrice i zauzimanja Zlatara (u sjeverozapadnoj Hrvatskoj). Naređenjem 1. slavonskog korpusa od 17. maja 1943. zbog svojih uspjeha u komandovanju postavljen je za zamjenika komandanta 10. divizije, a zatim 28. udarne divizije. Sa ovom divizijom imao je niz uspjeha, a naročito u napadu na Kutjevo. U oktobru 1943. postavljen je za načelnika štaba 6. korpusa NOVJ, na kojem položaju se istakao u organizaciji uništenja uporišta Čaglina, Pakraca i Kule. Naređenjem Glavnog štaba NOV i PO Hrvatske, 29. februara 1944. postavljen je za komandanta 28. udarne divizije NOVJ. Sa tom divizijom istakao se u napadima na neprijateljske kolone na komunikaciji Daruvar-Virovitica, u proćerivanju neprijatelja iz uporišta Velikih Bastaja i Đulaveca, i drugi put u predjelu sjeverozapadne Hrvatske u napadu na Čazmu. Pod njegovom komandom 28. divizija učestvovala je u nizu pobjeda u borbama sa snagama Vermahta za oslobođenje Srbije, grada Beograda i njegove željezničke stanice, od Obrenovca preko Bijeljine, Doboja i Motajice, sve do Bosanske i Hrvatske Kostajnice, Petrinje do oslobođenja Zagreba 9. maja 1945. godine. U toku rata bio je teško ranjen. Nakon oslobođenja je nastavio profesionalnu vojnu karijeru u Jugoslovenskoj armiji. Završio je Vojnu akademiju „Mihail Vasiljevič Frunze“ u Sovjetskom Savezu i Kurs operativne taktike JNA. Vršio je dužnosti-komandanta korpusa i armije, komandanta vojnog područja, načelnika uprave u Generalštabu JNA, predsjednika Stalne ispitne komisije Saveznog sekretarijata za narodnu odbranu i dr. Penzionisan je 1981. godine u činu general-pukovnika. U vrijeme raspada SFRJ, početkom 1990-ih godina bio je veoma politički aktivan u radu partije Savez komunista-Pokret za Jugoslaviju, koju su predvodili generali JNA. Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su Orden ratne zastave, Orden partizanske zvijezde sa zlatnim vijencem, Orden bratstva i jedinstva sa zlatnim vijencem i dr.