Lekić Risto

Biografija

Rođen je u porodicu Andrije Lekića. Osnovnu školu završio je u svom selu a gimnaziju je učio u Baru, Podgorici i Cetinju. Na zagrebačkom sveučilištu upisao je Pravni fakultet đe se brzo uključio u organizacije napredne studenske omladine. Na sveučilištu je biran u studensko rukovodstvo ali ga ubrzo zapaža i zagrebačka policija. U 21.godini postao je član KPJ 1931. godine. U isto vrijeme biva zatvoren u zagrebačkim kazamatima. Iz zatvora izlazi 1932. godine i po zadatku Partije vraća se u svoje selo. U selo osniva partijsku organizaciju 1932. godine. Iste organizacije pravi i po Crnoj Gori. Godine 1934. organizuje OK KPJ za okrug Barski, da bi zatim bio sekretar sreskog komiteta KPJ za Podgoricu. Septembra 1934. je član PK KPJ za Crnu Goru i sekretar PK SKOJ-a za Crnu Goru. Pred policijskim progonom pod raznim ilegalnim imenima, sklanja se u Zagreb, Beograd i Suboticu. Pod pseudonimom “Ribarević” učestvuje na 4. zemaljskoj partijskoj konferenciji KPJ. Od 1932. do 1936. je izvjesno vrijeme urednik sindikalnog lista “Rad”. U vrijeme partijske provale 1936. šest žandarma je pošlo u selo Seoce i oko šest časova izjutra opkolili Ristovu kuću. Kada su žandarmi pokušali da ga vežu, Risto je jednome od njih oteo pušku i počeo da se brani. Okolni seljaci i rođaci su mu pritekli u pomoć i započela je borba između žandarmerijske patrole i nekoliko Ristovih rođaka i mještana. U ovom sukobu poginilu su Vido J. Lekić i Špiro J. Lekić. Ranjeni su Marko Lekić i Stanica Lekić. Poslije toga odlazi u ilegalstvo, a u drugoj polovini 1936. kao član PK KPJ za Crnu Goru, prelazi u Albaniju. Povremeno prelazi granicu i boravi u Crmnici, Ceklinu i Ljubotinju. Jedan je od organizatora Belvedeskog protesnog zbora 26. juna 1936. Prvog septembra 1937. se vraća iz Albanije i po odluci partije, legalizuje se. Početkom 1938. izveden je pred Sud za zaštitu države i presudom od 15. januara te godine oslobođen zbog nedostatka dokaza. Iste godine, pod imenom Živković Marko, kreće da se prebaci u Španiju i priključi borbi za odboranu Španske republike od fašizma. Izveden je pred Sud za zaštitu države đe je hrabro izjavio da je htio ići u Španiju da se bori protiv fašizma. Poslije aprilske katastrofe radi na pripremama za ustanak. Među prvim ustaničkim puškama u Crnoj Gori, odjeknula je njegova u oslobođenju Virpazara i nekoliko dana kasnije u borbi na Sozini. Kao dobrovoljac u Lovćenskom bataljonu crnogorskog odreda, učestvuje u Pljevaljskoj bici. U 1. Proleterskoj bio je u period kad je jedinica pomagala ustanak u istočnoj Bosni. Kao zamjenik komesara 1. čete 1. bataljona 1. proleterske brigade istakao se u borbama oko Kalinovika, za vrijeme III ofanzive i u pohodu na Bosansku Krajinu, Duvno, Bugojno, Livno. Septembra 1942. je rukovodilac politodjela 1. dalmatinske udarne brigade, a zatim rukovodilac polit-odjela 4. proleterske brigade. U borbi u Miljevini kod Foče, poginuo je 14. juna 1943