Kovačević Vojo

Biografija

Rođen je u porodici oficira Petra Kovačevića. Bio je deseto dete u porodici. Nakon završetka osnovne škole, zbog teškog materijalnog stanja, nije odmah krenuo u gimnaziju. Četiri razreda gimnazije završio je u Trebinju, a peti u Kotoru. Sa porodicom se, 1931. godine, seli u Beograd, đe kao đak šestog razreda gimnazije počinje da učestvuje u radu đačke literarne družine „Vuk Karadžić“. Čitao je marksističku literaturu i legalne partijske listove „Lenjinist“ i „Udarnik“. Kasnije je počeo da sarađuje u ilegalnom srednjoškolskom časopisu „Iskra“. Prilikom policijske provale štamparije, uhapšen je krajem aprila 1933. godine i isključen iz svih beogradskih gimnazija. Ipak uspijeva da završi sedmi razred u Zemunu, a osmi i maturu u Negotinu. Na Tehnički fakultet u Beogradu upisuje se na jesen 1934. godine i iste te godine postaje član Komunističke partije Jugoslavije. Aprila 1937. godine drugi put je uhapšen i 15 dana je proveo u pritvoru. Kao student Tehničkog fakulteta, aktivno se uključuje u rad partijske organizacije. U jesen 1937. godine rukovodi fakultetskom ćelijom i ulazi u univerzitetsko rukovodstvo KPJ, u kome ostaje do kraja 1939. godine. Na odsluženje vojnog roka u Gospić odlazi u decembru 1939. godine. Kapitulacija jugoslovenske vojske ga zatiče na frontu. Vraća se u rodni kraj i odmah se uključuje u pripreme za ustanak. Od jula do oktobra 1941. godine boravio je u graničnom pojasu Crne Gore i Hercegovine. Mjesni komitet KPJ za Grahovo ga u svojstvu člana OK KPJ za Nikšić upućuje za instruktora u Boku Kotorsku, đe do marta 1942. godine radi u Mjesnom komitetu Herceg Novog. Nakon povlačenja partizanskih snaga u Bosnu, juna 1942. godine, ostaje na terenu i šest mjeseci radi u izuzetno teškim uslovima. Početkom decembra sa bratom Vasilijem kreće prema slobodnoj teritoriji zapadne Bosne i nakon teškog puta, stižu u oslobođeno Livno, a 19. decembra nastavljaju, preko Bosanskog Petrovca, za Bihać. U Vrhovnom štabu referišu o situaciji u Crnoj Gori i prilikama u krajevima kroz koje su prošli. Tu sa svojim bratom Vasilijem prisustvuje Prvom kongresu USAOJ-a, kao delegat Crne Gore. Početkom februara 1943. godine, Vojo postaje rukovodilac politodjela Druge dalmatinske udarne brigade, a prvih dana maja 1943. godine odlazi za rukovodioca politodjela Desete hercegovačke brigade. Prilikom formiranja 29. hercegovačke divizije, novembra 1943. godine, postavljen je za rukovodioca Politodjela, a avgusta 1944. godine za političkog komesara divizije. Kao rukovodilac Politodjela divizije, krajem marta 1944. godine, poslat je u Vrhovni štab NOV i POJ, zbog referisanja o vojnim i partijskim pitanjima u Hercegovini. Vrhovnom štabu i Centralnom komitetu KPJ predaje izvještaje Oblasnog komiteta, štaba i partijskog komiteta divizije, kao i izvještaje Drugog udarnog korpusa. Do Vrhovnog štaba, koji se tada nalazio u zapadnoj Bosni, putovao je s četom od 30-tak boraca, 27 dana. Sredinom maja, prilikom povratka u Hercegovinu, koji je takođe trajao 27 dana, vodio je niz borbi sa četnicima i Njemcima. Sa grupom boraca iz 29. hercegovačke divizije početkom decembra 1944. godine, upućen je u Beograd. Postavljen je za političkog komesara Glavnog štaba NOV i PO Srbije. Kada je, početkom maja 1945. godine, naredbom Vrhovnog komandanta maršala Tita, od nekih jedinica iz Srbije i Makedonije formirana Peta armija, postavljen je za političkog komesara, a Slavko Rodić za komandanta. Na dužnosti političkog komesara Pete armije, odnosno Pete armijske oblasti bio je do septembra 1953. godine. Od 1953. do 1955. godine pohađao je Višu vojnu akademiju. Od 1955. do 1965. godine bio je načelnik Tehničke uprave JNA. Od 1965. do 1970. godine predsjednik Kontrolne komisije SKJ u JNA. Od 1970. do 1974. godine bio je član Stalnog djela Konferencije SKJ u JNA. Godine 1947. unaprijeđen je u čin general-majora, 1950. u čin general-potpukovnika, a 1961. u čin general-pukovnika. Van Jugoslovenske narodne armije djelovao je u raznim društveno-političkim organizacijama. Bio je poslanik Skupštine NR Crne Gore. Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i više jugoslovenskih i stranih odlikovanja. Čitava njegova porodica je učestvovala u Narodnooslobodilačkoj borbi. Od sedmorice braće trojica (Vojo, Vasilije i Mirko) su proglašena narodnim herojima. Sahranjen je u Aleji narodnih heroja na Novom groblju u Beogradu.