Đurović Milisav-Mima

Biografija

Milisav se rodio iste godine kada su mu stradali otac i stric na Skadru 1912. godine. Kada je imao 6 godina majka mu se preudala tako da su brigo o njemu preuzeli baba i đed. Poslije smrti babe i đeda brigu o Milisavu preuzeli su bliski rođaci. Rano djetinjstvo proveo je u više porodica što se kasnije odrazilo na njegovo formiranje kao ličnosti. Osnovnu školu završio je u Nikšićkoj Župi ali iako odličan đak nije nastavio daljnje školovnje zbog nedostatka materijalnih sredstava. Pošto je poodrastao, kraće vrijeme je proveo na svom imanju da bi u osamnaestoj godini otišao kod majke koja je živjela na Kosovo. Na Kosovo odnosno Kosovskoj Mitovici se zapošljava na željeznici đe se uključuje u radnički pokret i aktivno učestvuje u štrajkovima i svim akcijama koje su vodil ativisti radničkog pokreat. Njegove aktivnosti pratila je policija pa je bio prinuđen da napušti posao i pređe u Vojvodinu đe se zapošljava na izgradnji željeznicičkih pruga i puteva. Kad bi gubio posao povremeno se vraćao u svoje selo đe se povezivao sa seoskom omladinom i radničkom klasom. Pisao je deseteračke pjesme sa kojim je ismijavao pojedine svađe i zađevice u selo kao i ražim. Član KPJ postaje 1938. ili 1939. godine. Poslije kapitulacije Jugoslavije vraća se u svoje selo đe se aktivno uključio u pripremama za ustanak. U julskom ustanku 1941. učestvovao je u likvidaciji žandarmerijske stanice u Miolju Polju. Učesnik je bitke na Pljevlja 1. decembra 1941. đe je i ranjen. Poslije oporavka od ranjavanja postaje borac župskog bataljona đe učestvuje u borbama oko Nikšića a u martu 1942. godine stupa u sastav Nikšićkog udarnog bataljona na području Kolašina da bi nešto kasnije postao borac 5. proleterske brigade. U toku probaja 5. brigade od Vrbnice do Prozora jula do avgusa 1942. godine ispoljio je veliku hrabrost učestvujući u borbama u zapadnoj i centralnoj Bosni, zatimu bitkama na Neretvi, Prozora, Konjicu, Nevesinju na Javorku i na kraju na čuvenoj bitci na Sutjesku. Istakao se u svim tim borbama. Nakon završenog kursa za oficira u Kolašinu krajem 1943. godine, bio je na dužnosti komandira voda, komandira i političkog komesara čete u drugom bataljonu, i zamjenika komesara i zamjenika komandanta 3. bataljona 5. brigade. Po završetku oficirskog kursa đe je bio jedan od najboljih polaznika postavljen je komandanta bataljona 8. udarne crnogorske brigade. Sa ovom brigadom prošao je sva ratišta od Crne Gore, Sandzaka, Srbije pa sve do Beograda. U oslobođenju Beograda đe su se partizani bukvalno borili sa svaku kuću hrabro gine 18. oktobra 1944. godine .