Dakić Radoje-Krcun

Biografija

Rođen je u porodicu Miloša Dakića. Osnovnu školu završio je u svom selu. Kao dijete siromašnih roditelja, odlazi na izučavanje zanata u Beograd 1924. godine. Poslije izučavanja mašinbravarskog zanata završio je i višu zanatsku školu. Vojsku je oslužio u jednom auto-puku. Radio je kao metalski radnik u više beogradskih fiirmi kao što su ,, Ikarus”, ,, Zmaj”, ,,Industriji motora Rakovica” itd. Kao radnički prvak, često je hapšen, proganjan i otpuštan sa posla. Morao je mijenjati poslove pa je dvije, tri godine pred rat radio kao profesionalni partijski radnik pod pseudonimom Krcun. Radničkom pokretu pristupio je rano početkom tridesetih godinać. Da bi animirao što više radnika i omladine za svoje ideje postaje član radničkog tamburaškog društva ,,Pobjeda” i KUD-a ,,Abrašević”. U sindikatu metalskih radnika bio je takođe aktivan, predvodi radnike u borbi za ekonomske boljitke. Član KPJ postao je 1934.godine. Poslije policijske provale 1936. uhapšen je i držan u zatvoru devet mjeseci. Pred skupštinske izbore 1938. policija ga protjeruje u njegovu Crnu Goru đe nastavlja sa partisko-političkim radom. Nekoliko mjeseci kasnije vraća se ponovo u Beograd (1937) ponovo se zapošljava i uključuje u partijski rad. Zbog takvog djelovanja ponovo je proćeran u Crnu Goru. Dok je još bio u rodnom kraju došlo je do provale u beogradsku partisku organizaciju. Optužbom bio je obuhvaćen i Dakić. Pošto je sačekao da se završi policijska istraga vratio se ponovo u Beograd đe se prijavio Sudu za zaštitu države. U nedostatku dokaza bio je oslobođen. Politički sekretar MK KPJ Beograd postao je 1939. godine. Te godine Beograd je bio centar antifašističke borbe i veliki protivnik kapitulanske politike vlade Cvetković-Maček. U širokim radničkim masama bio je omiljen sa reputacijom velikog borca za radnička prava. Godine 1939. Postao je politički komesar MK KPJ Beograd. Decembra 1939. godine mjesni komitet organizovao je antirežimske demonstracije koje su preplavile Beograd. Na tim demosracijama govorio je i Dakić. Demostranti su se žestoko sukobili sa žandarmima a u sukobu su smrtno stradali nekoliko radnika i studenata. Među ranjenim bio je i Dakić. Sredinom 1940. godine došlo je do štrajka radnika vazduhoplovne industrije koji je trajao nekoliko mjeseci. Ipak štrajk je vlast nasilno ukinuta a Dakić je bio uhapšen kao organizator. Poslije izlaska iz zatvora radi na partiskom zadacima pa je ponovo bio uhapšen ovoga puta zbog provale partijskog kursa pri CK KPJ. Oslobođen je baš na dan bombardovanja Beograda 6. aprila kada su beogradski radnici provalila u Glavnu policijsku upravu. Aprilska kapitulacija Jugoslavije ponovo ga dovodi u Crnu Goru đe biva kooptiran za člana Pokrajinskog komiteta KPJ za Crnu Goru, Boku i Sandzak. Kao iskusan partijski radnik radi na stvaranju vojnih odreda i na pripremama za dizanje ustanka. Tada je i dobio nadimak Brko. U tom periodu izabran je i za sekretara OK Nikšić. Zajedno sa Savom Kovačevićem i nikšićkim partizanima izveli su niz uspješnih akcija na uništenje italijanskih i četničkih jedinica. Učesnik je Ostroške skupštine crnogorskih i bokeljskih rodoljuba 8. februara 1942. godine. Na čelo reorganizovanog Pokrajinskog komiteta Partije dolazi u aprilu 1942. godine poslije povlačenja partizana iz Crne Gore. Postaje politički sekretar sa zadatkom da radi na okupiranoj teritoriji. Ujedno to je bio najteži period NOR-a i revolucije u Crnoj Gori. Okupatorska vojska, četnici i domaći izdajnici besomučno su proganjali i ubijali simpatizere i članove Partije. I u tim uslovima Dakić pokazuje velike organizacione sposobnosti, održava kontakt sa narodom i vraća im duh otpora, organizuje skupove i td.. Maja mjeseca 1943. godine postaje organizacioni sekretar Pokrajinskog komiteta, sa kojim se u toku V ofanzive povlači za Sutjesku. Učestvuje u formiranju Zemaljskog antifašističkog vijeća narodnog oslobođenja Crne Gore i Boke. Sredinom 1944. godine postavljen je za političkog komesara II udarnnog korpusa NOVJ. Korpus u ljeto i jesen izvodi opsežne operacije u Crnoj Gori, Hercegovini, Sandzaka i dijela Srbije. Po oslobođenju Beograda Dakić je pozvan da organizuje sindikate u gradu. Na Osnivačkoj zemaljskoj konferenciji sidikata, januara 1945. godine zajedno sa Đurom Salajem izabran je za sekretara Jedinstvenih sindikata radnika i namještenika Jugoslavije. Izložen velikim životnim izazovima ne bježeći ni od najtežih poslova Dakić se razbolio pa je 1945. godine otišao na liječenjeu SSSR. I pored nekolike operacije koje je imao u SSSR-u ipak je podlegao opakoj bolesti 13. januara 1946. godine. Sahranjen je u Beogradu uz sve počasti koje zaslužuju veliki pregaoci.