Bulatović Uroš

Biografija

Rođen je u porodici Nikole Bulatovića. Zbog lošeg imovnog stanja njegovi roditelji su se preselili 1921. na Kosovo Polje. Osnovnu školu završio je u mjestu preseljenja. Nakon čega se bavio zemljoradnjom, a povremeno je i radio. Kao miner radio je na izgradnji željezničke pruge Podujevo-Priština-Peć. Prije Drugogo svjetskog rata povezao se sa revolucionarnom omladinom od koje je dobijao marksističku literature. Nalazio se na odsluženju vojnog roka, kada je 27. marta 1941. došlo do demonstracija u Prištini. Izašao je iz vojničkog stroja koji je prolazio pored demonstranata i uključio se među njima. Ovo je djelovalo na demostrante i podstaklo ih na uzvike “Vojska s narodnom”. Nakon ovog uhapšen je od vojnih vlasti, ali je na zahtjev vojnika ubrzo pušten iz zatvora. Kapitulacija Jugoslavije aprila 1941. zatekla ga je u okolini Prizrena, odakle se sa grupom vojnika naoružan vratio kući.Odmah nakon toga, uključuje se u rad Narodnooslobodilačkog pokreta i rukovodi jednom od dvije grupe aktivista u Kosovom Polju. Jedan je od komandira straži za odbranu sela od bandita. Radio je na sakupljanju oružja i materijala kao i na obuci omladine u rukovanju oružjem. Po zadatku KPJ 17. februara 1942. našao se u Prištini u stanu Ace Marovića, tadašnjeg člana Sreskog komiteta KPJ. Tu je primljen za člana KPJ i primio je zadatak i propagandni materijal da 19. februara pripremi sastanak na Kosovom Polju u cilju formiranja prve partijske ćelije. Na ulici u Prištini presrela ga je policija i pokušala pretres. Suprostavio se, započeo tuču i uspio da pobjegne. Međutim, naletio je na brojnu patrolu italijanskih karabinjera koja ga je savladala, pretresla i pronašla propagandni material. Uhapšen je i mučen, ali ništa nije odao već je tvrdio da su mu propagandni material podmetnuli policajci kojima je umakao. U junu 1942. Interniran je u Albaniju, u logor Puku, a kasnije u logor Burelj. Uključio se u kolektiv logoraša – pripadnika NOP-a i kada je formiran ilegalni partizanski bataljon od logoraša, imenovan je za vodnika u jednoj četi. U septembru 1943. kada je kapitulirala Italija stupio je u partizane na području zapadne Makedonije. Postavljen je za komandira čete u Kosovskom odredu i saopšten mu ponovni prijem u KPJ. Od novembra 1943. kada je formirana Prva makedonsko-kosovska udarna brigada bio je komandir čete. Od 24. juna 1944. zamjenik komandanta bataljona u prvoj kosovskoj brigadi. U oktobru 1944. postavljen je za komandant bataljona u Prvoj kosovsko-metohijskoj brigadi. Isticao se ličnom hrabrošću, brigom o jedinici, savjesnošću u izvršavanju zadataka i uspješnim komandovanjem u borbama na području zapadne Makedonije, Grčke, Albanije i Kosova. Istakao se pri oslobođenju Kičeva i prevoja Bukovik u oktobru 1943. kada je kao komandir čete pratećih oruđa omogućio osvajanje jačih utvrđenja i razbijanje neprijateljskih formacija. U februaru 1944. u borbama kod sela Bahova, Fuštana i Trstenika u Grčkoj sa svojom jedinicom odbijao je snažne napade njemačkih jedinica i obezbijedio izvlačenje iznemoglih boraca nakon poznatog Bogumilskog pohoda. Na putu Ohrid-Kičevo, 30. april 1944. sa još dva svoja borca, na prepad je zarobio 40 njemačkih vojnika i ballista sa komor od 30 konja i cjelokupnim naoružanjem i municijom. Istakao se i u borbama u Debru, 9. jula 1944. kada je prilikom uličnih borbi upao u bunker, ubio neprijateljskog oficira i zaplijenio puškomitraljez. U borbama kod sela Globočice, na jugoslovensko-albanskoj granici, 25. septembra 1944. sa jedinicom kojom je komandovao uspio je da uništi kombinovani njemačko-kvislinški štab sa više od 20 nižih i viših oficira. U razbijanju njemačkih i kvislinških formacija na Kosovu u oktobru 1944. Kao komandant Prvog bataljona Prve kosovsko-metohijske NOU brigade postigao je zapažene uspjehe u borbama kod sela Molići, Batuša, Junik, Vokša, Ločani, Crnibreg i Dečani. Na položajima kod Dečana prilikom odbijanja njemačkih protivnapada je teško ranjen od minobacača 4. novembra 1944. Iako teško ranjen, kako je bataljon teško odolijevao napadima, uspio je da izda posljednje naređenje i imenuje svog zamjenika. U čin kapetana I klase proizveden je 1. decembra 1944.

Iako invalid najteže kategorije, aktivno je obavljao odgovorne društveno-političke dužnosti. Poslije rata je bio potpredsjednik i sekretar oblasnog odbora RVI AKMO, načelnik Uprave za boračko invalidska pitanja Izvršnog vijeća Autonomne pokrajine Kosovo i Metohija, direktora preduzeća “Duvan” u Prištini, odbornik opštinskog i sreskog NOO u Prištini, član oblasnog NOO AKMO itd. Penzionisan je 1964. nakon čega je bio član Republičkog odbora SUBNOR-a Srbije. Nosilac je Partizanske spomenice i više drugih odlikovanja. Preminuo je u Beogradu 15. januara 1988. godine.