Brković Savo

Biografija

Rodio se u porodici Krsta Brkovića. Osnovnu školu je završio u rodnom mjestu, a gimnaziju u Podgorici 1927. nakon Član KPJ postao je 1924. i ubrzo zatim postao sekretar partijske ćelije, sekretar Mjesnog komiteta KPJ Piperi. Pravni fakultet upisao je u Beogradu ali je kao student prešao u službenike. Tokom 1932-1933. je postao sekretar Okružnog komiteta KPJ za podgorički okrug. Sarađivao je u ljevičarskim listovima “Radni narod” (izlazio 1927. i 1928) i “Glas naroda” (izlazio 1926-1929), u kojima objavljuje zapažene kritičke napise o ondašnjem režimu. U vrijeme provale partijske organizacije Crne Gore 1936. emigrirao je u Albaniju, ali se vraća sljedeće godine. Uhapšen je i u zatvoru je proveo dva mjeseca. Izveden je pred Sud za zaštitu od države, ali je oslobođen usljed nedostatka dokaza. Tokom 1939. postao je sekretar Privremenog pokrajinskog komiteta za Crnu Goru, Boku, Sandžak, Kosovo i Metohiju, a kasnije član Pokrajinskog komiteta i član njegovog Biroa. Od 1940. do jula 1941. rukovodilac je vojne komisije pri Pokrajinskom komitetu KPJ za Crnu Goru. Član Pokrajinskog komiteta bio je od aprila 1941. do sredine aprila 1942.

Aktivno je učestvovao u pripremama za ustanak u Crnoj Gori kao i na sastanku Pokrajinskog komiteta KPJ za Crnu Goru, od 8. jula 1941. na kome je donijeta odluka o dizanju ustanka. U 13-julskom ustanku i kasnije sve do 1942. vršio je visoke partijske vojno-političke funkcije u Glavnom štabu NOP Crne Gore i PK KPJ. Od aprila 1942. postavljen je za političkog komesara Prvog bataljona Nikšićkog odreda. Na ovoj dužnostio ostao je do juna 1942. Zatim je bio komesar Prvog bataljona Pete crnogorske proleterske brigade, a od septembra 1942. rukovodilac politodjela Prve krajiške brigade. U junu 1944. postavljen je za političkog sekretara Okružnog komiteta za Podgoricu (jul-septembar 1943), a zatim Okružnog komiteta za Nikšić (od septembra 1943. do kraja 1944). Tokom marta 1944. je član Pokrajinskog komiteta za Crnu Goru i Boku, a nešto kasnije i član Biroa tog komiteta. U poslijeratnom periodu vršio je više istaknutih dužnosti. Poslije oslobođenja, bio je načelnik OZN-e za Crnu Goru, ministar unutrašnjih poslova u vladi Crne Gore, predsjednik Glavnog odbora Saveza boraca Crne Gore, član Politbiroa CK KP Crne Gore od osnivačkog kongresa 1948, a dugo godina član Izvršnog komiteta CK SK Crne Gore, član Revizione komisije SKJ, član i potpredsjednik Izvršnog vijeća Crne Gore, republički i savezni poslanik, član Savjeta Federacije. Sarađivao je u “Pobjedi”. U “Istorijskim zapisima” objavio je izvode iz ratnog dnevnika pod naslovom “Zapisano u ratu”, kasnije u u izdanju Grafičkog zavoda u Titogradu objavio i kompletan dkevnik. Studiju “Postanak i razvoj crnogorske nacije” objavio je 1947, a 1988. “Etnogenezofobija” (prilog kritici velikosrpstva). Nosilac je Partizanske spomenice 1941, Ordena junaka socijalističkog rada i više odlikovanja.