Aleksić Veljko

Biografija

Rodio se u porodici oca Jefta i majke Božane. Otac mu je poginuo kao crnogorski vojnik u balkanskim ratovima. Osnovnu školu završio je u Vraćenovićima. U mladosti se bavio zemljoradnjom i poslovima najamnog radnika na izgradnji pruge Trebinje-Bileća sve do 1932. Kada odlazi na odsluženje vojnog roka. Zbog sukoba sa starješinama često je kažnjavan. Nakon vojske bavio se zemljoradnjom do 1936. Kada se zapolio na izgradnji pruge Bileća-Nikšić. U odbrani prava radnika često je dolazio u sukob sa preduzimačima. Sa nešto zarađenog novca 1939. uoči rata upisao je nižu šumarsku školu u Sarajevu đe je brzo došao u kontakt sa omladinskim radničkim pokretom. Ubrzo se uključio u rad SKOJ-a, a kandidat je za člana KPJ od 1940. U Sarajevu je 27. marta 1941. učestvovao u demonstracijama, zajedno sa ušenicima šumarske škole.

Nakon kapitualcije Jugolsavije vratio se u rodni kraj. U aprilu 1941. postao je član KPJ. Uključio se u sakupljanje i sakrivanje oružja i materijala, kako se ne bi predalo u ruke neprijatelju. Učestvovao je u pripremama ustanka. Uoči Trinastojulskog ustanka, istakao se u organizaciji Bukovičke čete organizovane u cilju zaštite stanovništva u istočnoj Hercegovini od eventualnog napada ustaških jedinica. U avgustu iste godine, dokazuje se kao hrabar i postojan borac u napadu na voz ispod Vlajinje kod Bileće. Učestvovao je u napadu na Bileću, kao i borbama sa ustaško-domobranskom pukovnijom na Mosku. Potom je u novembru 1941. učestvovao u napadu na električnu centralu u Paežu. U ovom periodu uticao je da se pravi razlika između ustaša i domobrana koji su prislino mobilisani. U Pljevaljskoj bici 1. decembra 1941. učestvuje kao zamjenik političkog komesara čete u bataljonu “Peko Pavlović”. Uspio je da se među prvima probije u grad. Zajedno sa još dva druga, trečeg dana ove bitke, italijanski vojnici su opkolili u jednoj kući. Uspjeli su da ubiju jednog italijanskog podoficira, dva su druga poginula, a on je uspio da se probije nanoseći neprijatelju gubitke. Nakon Pljevaljske bitke postavljen je za zamjenika komesara Banjsko-vučedolskog bataljona. Na ovoj dužnosti ostao je do početka 1942. Ovaj bataljon vodio je borbe u istočnoj Hercegovini i učestvovao je u napadu na poznato ustaško uporište Borač. U maju 1942. postavljen je za zamjenika političkog komesara Šestog udarnog bataljona Nikšićkog NOP odreda. Nakon odlaska partizanskih snaga u Bosnu početkom juna 1942. ostavljen je kao partijski radnik na okupiranoj teritoriji. Međutim, ubrzo po stupanju u vezu sa petrom Drapšinom, koji je bio odsječen od jedinice pri pokušaju proboja ka Volujaku, a u nemogućnosti da ostane u illegal zbog portage kvislinga odlučio je da pređe u Bosnu i priključi se partizanskim snagama.

U junu 1942. stupa u Petu crnogorsku proletersku brigade. Istakao se u borbama od Zelengore do Prozora od jula do avgusta 1942. Potom u borbama u dolini Vrbasa, na Valšiću itd. U novembru 1942. postavljen je za komandir voda protivtenkovskih oruđa u brigadnoj bateriji 5. brigade. Istakao se u mnogim borbama, a naročito u u borbama za Vimac kod Jajca kada je njegov vod vodio desetočasovnu borbu sa njemačkim blindiranim vozom koji je pokušao da se iz Zavidovića brobije u grad. U ovim borbama iako tučen topovskom i mitraljeskom vatrom iz voza, uspio je da ga natjera na povlačenje. U napadu na Prozor, sa protivtenskovskim oruđem nalazio se u streljačkom stroju Trećeg bataljona V brigade. Njegovo oruđe tuklo je glavni betonski bunker i omogućilo pravljenje otvora u žicama i podilaženje bombaša. Potom je uspio da neutrališe i vatru iz drugog bunkera što je bataljonu omogućilo da zauzme glavni bunker, zarobi bateriju haubica i prodre u grad. U borbama za Konjic 26. februara 1943. kod sela Radana, sa brisanog prostora ušao je u borbu sa grupom njemačkih tenkova. U ovoj borbi uspoio je da ošteti jedan tenk, a ostale je primorao na odstupanje. Sa svojom prtivtenkovskom jedinicom uspješno je dejstvovao i u borbama na Neretvu sve do Nikšića. Od polovinom maja 1943. komandir je Prve čete Drugog bataljona Pete brigade. Ubrzo nakon toga počela je V ofanziva. Učestvovao je u svim borbama na pravcu Nikšić-Šavnik, na Durmitoru, Pivi, Vučevu. Poginuo je 12. jula 1943. u jurišu, gađajući u pokretu iz puškomitraljeza, u rejonu Viline Kose, ispod Podogledala u borbi sa Njemcima, koji su pokušali da presjeku stazu od Dragoš sela prema Tjentištu i tako dovedu u najkritičniji položaj dio bolnice i operativnih jedinica.