Vukotić Jovan

Biografija

Rođen je 22. februara 1907. godine u Nikšiću. Osnovnu školu i sedam razreda gimnazije je završio u rodnom gradu, a potom je prešao na Vojnu akademiju u Beograd. Godine 1928. je završio Vojnu akademiju, a potom je završio Pešadijsku oficirsku školu u Sarajevu, 1932. godine i Radio-telegrafsko-tehnički kurs u Zemunu, 1934. godine. Kao oficir Jugoslovenske vojske, nalazio se na dužnostima komandira voda, komandira streljačke čete i komandira Čete pratećih oruđa u Mostaru, kao i pomoćnik odeljenskog starešine na Vojnoj akademiji u Beogradu. U Jugoslovenskoj vojsci je imao čin kapetana prve klase.[1]

Aprilski rat 1941. zatekao ga je na službi u štabu Primorske armijske oblasti u Mostaru. Posle kapitulacije Jugoslovenske vojske, 17. aprila izbegao je zarobljavanje i vratio se u Nikšić. U rodnom gradu se preko prijatelja i poznanika, povezao sa organizatorima oružanog ustanka i aktivno se uključio u rad. Učestvovao je u prikupljanju materijala i vojne tehnike, radio na skupljanju podataka o jačini, sastavu i rasporedu okupacionih snaga na teritoriji Nikšićkog sreza i okoline, suprotstavljao se angažovanju bivšeg oficirskog kadra u službu italijanskog okupatora i dr.[1]

Od prvog dana bio je učesnik Trinaestojulskog ustanka naroda Crne Gore i učestvovao u borbama oko Nikšića, Ostroga, na Žirovnici i drugim mestima. Bio je najpre komandir topovskog odeljenja, potom komandir čete i zatim zamenik komandanta bataljona u Nikšićkom partizanskom odredu. Posle povlačenja partizanskih snaga iz Crne Gore, početkom 1942. godine, dolazi do njegovog punog vojnog angažovanja — postavljen je najpre za vojnog instruktora, a potom se nalazio na dužnostima: načelnika Štaba Pete proleterske crnogorske udarne brigade, načelnika Štaba Druge proleterske divizije, načelnika Štaba Petog bosanskog korpusa i na kraju avgusta 1944. godine komandanta Korpusa narodne odbrane Jugoslavije (KNOJ).[1]

Svoje vojne veštine, naročito je iskazao u rukovođenju grupom bataljona Pete crnogorske i Desete hercegovačke brigade u borbama na Vlašiću, u rukovođenju forsiranja Drine i Tare u toku Četvrte neprijateljske ofanzive početkom 1943. godine, u proboju obruča na Sutjesci, na liniji Vrbnica–Stružinsko brdo, kao komandant kolone sastava tri brigade, i u planiranju i organizaciji napada prilikom prvog oslobođenja Tuzle, 2. oktobra 1943. godine. Kada su maja 1943. godine uvedeni činovi u NOVJ, unapređen je u čin pukovnika, a naredbom Vrhovnog štaba NOV i POJ je 1. novembra 1943. godine za „pokazanu umešnost u rukovođenju i osvedočenu hrabrost“ unapređen je u čin general-majora. U članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) primljen je 1942. godine.[1]

Posleratni period
Maja 1945. godine istakao se u rukovođenju operacijom uništenja preostalih četničkih snaga na Zelengori. Takođe, Korpus je pod njegovom komandom, tokom 1945. i 1946. godine vodio mnoge borbe protiv mnogih odmetničkih bandi. Na dužnosti komandanta Korpusa narodne odbrane Jugoslavije nalazio se sve do septembra 1950. godine, kada je prešao na službu u Jugoslovensku armiju. U JNA se nalazio na dužnostima načelnika Pešadijskog školskog centra, predsednika Ispitne komisije za sticanje čina pukovnika rodova i službi u JNA i načelnika Vojnoistorijskog instituta JNA (VII). Godine 1952. završio je Višu vojnu akademiju JNA u Beogradu, a 1965. treći stepen istorijskih nauka na Filozofskom fakultetu u Beogradu i stekao zvanje magistra. Godine 1962. je bio demobilisan u činu general-pukovnika JNA.[1][2]

Bio je aktivan društveno-politički radnik u Opštini Stari grad u Beogradu, gde je više puta bio biran u organe Saveza komunista Jugoslavije (SKJ).

Umro je 25. januara 1982. godine u Beogradu i sahranjen je u Aleji narodnih heroja na Novom groblju u Beogradu.