Vučinić Luka

Biografija

Rođen je u učiteljskoj porodici Vučine Vučinića. Do sedmog razreda gimnazije učio je u Podgorici kad zbog pripadnosti u naprednom omladinskom pokretu biva isključen iz redovne nastave. Školovanje dalje nastavlja u Peć. Aprilski rat ga je doveo ponovo u svoje selo đe se brzo povezuje sa naprednim pokretom koji je uveliko radio na pripremi ustanka. Član SKOJ-a postao je 1939. godine. U NOB učestvuje od 13. jula 1941. Član KPJ je od avgusta 1941. Do fbruara 1942. pratilac je visokih partijskih funkcionera KPJ Ivana Milutinovića i Blaža Jovanovića a od aprila 1942. komesar čete u Zetskom odredu. Avgusta 1942. PK KPJ CG preko njega uspostavlja vezu sa vrhovnim štabom i CK KPJ. Nakon toga ostaje u Bosni i stupa u 5. Crnogorsku brigadu, u kojoj je kasnije komesar 2. čete 4. bataljona. Istakao se u napadu na Rosulje blizu Bugojna septembra 1942. U borbi kod Bistrog (Travnika) jedan je od prvih boraca tri bataljona koji je ušao u neprijateljsko uporište. Tom prilikom je ubijeno i zarobljeno oko 200 neprijateljskih vojnika. U napadu na prugu Donji Vakuf-Bugojno, kao dobrovoljac bombaš prvi se javio Luka koji je uništio dvospratni bunker čime je omogućio akciju cijelog bataljona. Januara 1943. kada je 2. četa zauzela Šeher Varoš, lično je zarobio ustaškog komandanta mjesta. Druge noći bitke za Prozor februara 1943. njegova četa je likvidirala tri bunkera, prva ušla u grad i oslobodila taoce. Te noći, on je sam uništio veliki broj neprijateljskih vojnika. Teško je ranjen u bici na Sutjesci 13. juna 1943. Poslije izlečenja, postavljen je za sekretara opštinskog komiteta KPJ Piperi, da bi jedne noći sam razoružao zasjedu, a narednih dana upao u glavni četnički štab i prisilio ga da prestanu sa progonima ilegalaca. Teško ranjen i slomljene noge, prebačen je u oslobođeno Berane i postao komesar korpusne bolnice, a zatim je upućen u Bari u Italiju u kome je vršio dužnost sekretara partijske ćelije u sanitetskoj misiji. Tri puta je ranjavan i proglašen je za stopostotnog invalida. U NOB je učestvovala cijela njegova porodica, otac, majka, tri brata i dvije sestre. Svi su preživjeli rat i postali nosioci Partizanske spomenice 1941. Poslije rata bio na dužnostima u OZN-i Beograda i Jugoslavije, UDBI i SUP-u i penzionisan je kao specijalni savjetnik SSUP-a 1971. bio je lični pratilac predsjednika Tita na putovavnjima u Englesku, Tursku, Grčku, Indiju i Burnu. Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i više odlikovanja.