Vojvodić Petar

Biografija

Rođen je u porodici Nika Vojvodića. Osnovnu školu završio je u svom selu. U petoj godini života ostao je bez oca pa je taj gubitak umnogome opedijelio njegov dalji životni put. Živio je sa majkom u dosta teškim uslovima zbog čega je rano počeo zarađivati da bi pomogao kućni budžet. Radi najteže fizičke poslove na građevine, u rudniku Trepča na Kosovu, na izgradnji puta Cetinje -Budva, u Ulcinju, Kninu i drugim mjestima. Đe je gođ radio Petar je bio onaj koji je dizao bune proitivu žandarma i nenarodnog režima. Njegovu revolucionarnos brzo su prepoznali komunisti pa je kao takav primljen u redove KPJ 1935. godinre. Petrov partijsko-politički rad ne svodi se samo na štrajkove, rasturanje štampe i prebacivanje ilegalaca, nego i na učešće u velikim događajima. Učestvuje u Belvederskim događajima 1936. i prebacivanju dobrovoljaca za Španiju. Zbog takvog rada, više puta je hapšen i osuđivan na razne vremenske kazne. Godine 1940. jedan je od učesnika 17-dnevnog štrajka glađu u cetinjskom zatvoru. Kasnije je prebačen u zatvor na Adi Ciganliji, zatim u Kikindu đe je bio sa Savom Kovačevićem, Filipom Kljajićem i drugim revolucionarima. Godine 1941. zatočen je u vojnom koncentracionom logoru u Smederevskoj Palanci. Poslije aprilskog sloma 1941. vraća se u rodni kraj i učestvuje u pripremama ustanka. U 13-julskom ustanku je među borcima Radomirsko-Građanskog odreda. Prvih dana ustanka učestvuje u borbi na Brajiće, Košćele, Sozini. Učesnik je bitke na Pljevlja 1. decembra 1941. Istakao se u borbi kod sela Bučje-Sandžak, gdje je ranjen da bi bio potom upućen na liječenje u Crnu Goru. Nakon ozdravljenja, bio je na čelu bataljona ,,13. Jul” kao puško-mitraljezac. Učestvuje u svim borbama ovog bataljona do 11. juna 1942. kada stupa u 4. crnogorsku brigadu. Sa ovom brigadom učestvuje u borbama za Hadžiće, Gornji Vakuf, Bugojno, a sa tanketom vrši prodor u grad u borbi za Kupres. U IV. i V. ofanzivi je komandir kurira 4. brigade, a potom 2. divizije i II. udarnog korpusa. Formiranjem 7. crnogorske brigade decembra 1943. postavljen je za komandira čete. U ljeto 1944. je komandant 1. bataljona ove brigade. Istakao se u mnogim njenim borbama kao borac i starješina. Pri oslobođenju Berana u dirketnom sudaru likvidirao je zločinca Đorđa Račića. Ističe se u brobama za Sarajevo, Karlovac i na Zidani Most. Sa grupom boraca na Zidanom Mostu uletio je u štab divizije ,, Princ Eugen” đe je primorao njemačkog generala da pregovora sa komandantom 3. divizije Savom Burićem da bi nešto kasnije predao diviziju. U poslijeratnom periodu bio je načelnik štaba tenkovske brigade, komandant puka, radio je u UDBI za Jugoslaviju, a penzionisan 1956.godine. Bio je aktivan društveni radnik i dva puta poslanik Republičke skupštine Crne Gore, kao i komandant štaba narodne odbrane Bar. Tragično je poginuo 1974. godine u Titogradu. Bio je nosilac Partizanske spomenice i više odlikovanja.