Šćekić Vladimir-Vlado

Biografija

Rođen je u porodici Gavrila Šćekića. Imao je i dva brata Jagoša i Miluna-Muja koji su takođe bili istaknuti učesnici Narodnooslobodilačke borbe. Osnovnu školu završio je na Policama, a gimnaziju u Beranama. Nakon završene gimnazije 1937/38. godine, upisao se na Pravni fakultet u Beogradu. Već u višim razredima gimnazije priključio se revolucionarnom omladinskom pokretu. Nakon mature 1937. godine postao je član Komunističke partije Jugoslavije u partijskoj ćeliji rodnog kraja. Nakon dolaska u Beograd povezao se sa partijskom organizacijom. Zbog revolucionarne aktivnosti, policija ga je nekoliko puta hapsila. Godine 1940. aktivno je učestvovao u demonstracijama omladine u Beranama. Policija je rašćerala demonstrante, a među uhapšenima je bio i on. Sud za zaštitu države osudio ga je na četiri mjeseca zatvora. Kaznu je služio u Pančevu i na Adi Ciganliji. Nakon izlaska iz zatvora, postao je profesionalni partijsko-politički radnik. Neko vrijeme bio je sekretar partijske organizacije, a zatim sekretar partijskog biroa budimske opštine sreza Berane. Aprilski rat 1941. godine zatekao ga je u rodnom mjestu. Ubrzo se pridružio u organizovanju oružanog ustanka u Crnoj Gori i postao član Sreskog komiteta KPJ za Berane i sekretar biroa partijskih ćelija opštine. Kao partijsko-politički radnik u beranskom partizanskom odredu učestovao je u Trinaestojulskom ustanku. Bio je odgovoran za rad sa omladinom na oslobođenoj teritoriji. Nakon nekoliko mjeseci borbi u odredu, javio se kao dobrovoljac za odlazak u Sandžak i Srbiju. U napadu na Pljevlja 1. decembra 1941. godine, bio je politički komesar čete Komskog bataljona. Dvadeset dana nakon toga s grupom odabranih dobrovoljaca stupio je u 1. proletersku brigadu i tamo postao zamjenik političkog komesara njenog 1. bataljona. S bataljonom je učestvovao u borbama i akcijama u istočnoj Bosni i u Igmanskom maršu. Učestvovao je u borbama tokom maja i juna 1942, u Poljima kolašinskim, na Sinjajevini i Durmitoru. U vrijeme prodora proleterskih brigada u zapadnoj Bosni juna i jula 1942, učestvovao je u borbama na Treskavici, u jurišima na Konjicu, Bugojnu, Duvnu, Borovoj Glavi, Livnu, a takođe i u bitkama na Neretvi i Sutjesci. Od početka 1943. godine bio je zamjenik političkog komesara 1. dalmatinske brigade. U avgustu 1943. godine vratio se u 1. proletersku brigadu na dužnost političkog komesara, nakon čega je učestvovao u borbama oko Travnika i Turbeta, u pohodu jedinica NOVJ u Dalmaciju do Splita tokom VI neprijateljske ofanzive. Krajem 1943. postao je politkomesar Prve proleterske divizije NOVJ, s kojom je učestvovao u borbama po zapadnoj i centralnoj Bosni. Tokom 1944. godine, borio se u VII neprijateljskoj ofanzivi i učestvovao u borbama za oslobođenje Zlatibora, Valjeva i Beograda, a 1945. na Sremskom frontu, kod Pleternice, te u oslobođenju Zagreba i Trsta. Poslije rata postao je politički komesar 1. armije JA. Tri godine kasnije postao je politkomesar Korpusa narodne odbrane Jugoslavije, a potom politkomesar Jugoslovenske ratne mornarice od 1952. do 1953. godine. Bio je i pomoćnik načelnika Generalštaba JNA, komandant graničnih jedinica i ostalo. Završio je Višu vojnu akademiju JNA. Vršio je i visoke partijske funkcije u JNA. Bio je rukovodilac Opunomoćstva za JRM, član Opunomoćstva Centralnog komiteta SKJ za JNA, delegat na V kongresu KPJ i ostalo. Penzionisan je u činu general-pukovnika JNA. Kao penzioner bio je član Savjeta federacije SFRJ i predsjednik Saveznog odbora SUBNOR-a Jugoslavije od 1982. do 1983. godine. Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih i stranih odlikovanja među kojima je sovjetski Orden otadžbinskog rata. Aktivna vojna služba u JNA prestala mu je 1977. godine.