Rolović Vladimir

Biografija

Rođen je u porodici Nika Rolovića. Osnovnu školu je završio u rodnom kraju. Nastavio je školovanju u barskoj, pećkoj i cetinjskoj gimnaziji. Poslije završetka gimnazije, upisao se na Pravni fakultet Beogradskog univerziteta. Još kao đak cetinjske gimnazije opredijelio se za radnički pokret i vrlo aktivno učestvovao u svim akcijama omladine u gimnaziji zanatskom i sportskom društvu „Lovćen“. Član Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ) postao je 1935. godine, a početkom 1936. godine i član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Do aprila 1941. godine obavljao je razne odgovorne partijske dužnosti. Najpre je radio u tehnici Mjesnog komiteta KPJ za Beograd i Pokrajinskog komiteta KPJ za Srbiju, a zatim je upućen na politički rad u Crnu Goru, đe je neko vrijeme rukovodio sreskim komitetom SKOJ-a, a zatim je postao sekretar Sreskog komiteta KPJ za Bar. Godine 1940. izabran je u Pokrajinski komitet KPJ za Crnu Goru. Zbog revolucionarnog rada hapšen je 1935. godine na Cetinju i 1938. godine u Beogradu. Nakon toga vratio se u rodno mjesto i odmah se aktivno uključio u pripreme za ustanak. Učesnik je Trinaestojulskog ustanka, kao jedan od vođa ustaničke grupe Crnogorskog primorja, koja je već u prvim danim uništila sve karabinjerske stanice od Bara do Budve. Decembra 1941. godine, kao borac Lovćenskog bataljona, učestvovao je u napadu na Pljevlja. Kada je formirana 1. proleterska udarna brigada, postavljen je na dužnost političkog komesara 1. čete 1. (crnogorskog) bataljona. Učestvovao je u mnogim borbama na Okruglici, Žepi, Igmanu, Ulogu, u Župi, kod Kalinovika, na Sinjajevini. Posebno se istakao u napadima na Konjic i Livno, 1942. godine, kao i u borbama tokom IV neprijateljske ofanzive. Bio je rukovodilac politodjela 1. dalmatinske, zatim i 15. majevičke brigade i 17. istočnobosanske divizije. Na dužnost političkog komesara 38. istočnobosanske divizije imenovan je 1944. godine. Nakon završetka Drugog svetskog rata, 1945. godine, upućen je na rad u Odeljenje za zaštitu naroda Jugoslavije (OZN-a), u kojoj je obavljao dužnosti načelnika Odeljenja kada je imao značajnu ukogu u uništenju zaostalih kvislinških grupacija. Bio je član Vlade Narodne Republike Crne Gore, pomoćnik saveznog ministra za inostrane poslove, član Gradskog komiteta Saveza komunista Beograda, ambasador SFRJ u Norveškoj, Japanu i Švedskoj. U više saziva je biran za narodnog poslanika Skupštine Crne Gore i bio je član Centralnog komiteta Saveza komunista Crne Gore. U Stokholmu je, na dužnosti ambasadora, 7. aprila. 1971. godine, smrtno ranjen od grupe hrvatskih ekstremista iz organizacije Hrvatski narodni odpor (HNO) koja je provalila u ambasadu SFRJ. Umro od posljedica ranjavanja. Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja. Predsednik SFRJ Josip Broz Tito odlikovao ga je Ordenom narodnog heroja, dva dana poslije ranjavanja, 9. aprila. 1971. godine.

S