Radević Petar

Biografija

Rođen je u porodici Radovana Radevića aktivnog oficira. Osnovnu školu završio je u mjestu rođenja a gimnaziju u Podgorici. Po nagovoru prijatelja upisao je vazduhoplovnu akademju 1938. koju je sa uspjehom završio 1940. godine. Bio je simpatizer KPJ, sebe je smatrao komunistom iako to nije bio. Od svoje plate je pomagao radnički pokret i po 1000 dinara mjesečno. Godine 1937. prijavio se za odlazak u Španiju ali odlazak je spriječila policija. Kapitulacija Jugoslavije zatekla ga je u Sarajevu. Po dolasku u Rogame povezuje se sa članovima KPJ đe vrše pripreme za ustanak. U 13-julskom ustanku učestvuje u Rogamsko-partizanskoj četi kao puško-mitraljezac. Nakon toga je dobrovoljac u bataljonu “18. oktobar”, a 1. decembra 1941. na Savinom laktu učestvovao je u uništenju jedne italijanske kolone. Od osnivanja je u 1. proleterskoj brigade kao komandir Pratećeg voda na kojoj dužnosti se istakao 21. januara 1942. u borbi u selu Bijele Vode. U borbi za Livno avgusta 1942. pokazao je veliku hrabrost kada je zajedno sa svojom grupom likvidirao grupu neprijateljskih vojnika. Za taj uspjeh dobio je pohvalu. Od septembra 1942. Upućen je u dalmatinsku jedinice; pri formiranju 1. dalmatinske brigade bio je zamjenik komandanta 3. bataljona, a ubrzo i njegov komandant. Kao komandant bataljona, naročito u danima IV i V neprijateljske ofanzive dobio je mnogo pohvala i priznanja. Za hrabrost i uspjeh na Paklenoj planini, pohvaljen je on i njegova jedinica preko radio stanice ,,Slobodna Jugoslavija”. Za uspjeh u borbama za Jajce, pohvaljen je od Vrhovnog štaba. U 4. ofanzivi u borbi za Gornji Vakuf, sam je ubio preko 20 neprijateljskih vojnika. Prilikom zauzeća Prozora, sa grupom drugova, likvidirao je osam bunkera i uspio da se bez gubitaka probije u centar grada. Za taj podvig dobio je pohvalu CK KPJ. Poslije bitke na Sutjesci, probio se u Hercegovini i ostao do jeseni 1943, komandujući Grupom hercegovačkih udarnih bataljona. Kao avijatičar početkom 1944. upućen je u Vrhovni štab, đe je ostao do odlaska u SSSR. Tamo je postao komandant 1. vazduhoplovnog lovačkog puka, a juna 1945. sa pukom se vratio u Jugoslaviju i postao komandant vazduhoplovne divizije. Ranjavan je četiri put i ratni je vojni invalid-igmanac. Poslije rata, u JRV bio komandant divizije, a 1956. zbog bolijesti penzionisan u činu pukovnika.