Pejović Andrija

Biografija

Rođen je u porodici Petra Pejovića. Vrlo rano je ostao bez roditelja, majka mu je umrla kada je imao pola godine, a otac je poginuo u toku rata sa Turskom 1912. godine u borbama na Skadru. Brigu o njemu preuzela je njegova starija sestra koja je imala deset godina i o njemu se starala do njegovog punoljetstva. Osnovnu školu je učio u svom selu. Sedam razreda gimnazije je završio u Cetinju, a osmi razred sa maturom u Novom Vrbasu 1934. godine. Član partije je od 1941. godine. U međuvremenu je odslužio vojsku. Na Pravnom fakultetu u Subotici je diplomirao 1938. godine. U aprilu 1938. godine prilikom štrajka ranjen je od lica koja su imala namjeru da spriječe njegovo održavanje. Tokom 1939. i 1940. godine je proveo skoro godinu dana na vojnim vježbama, a u međuvremenu je radio kao advokatski pripravnik u Bačkom Petrovom Selu i Starom Bečeju. Januara 1941. godine je pozvan na vojnu vježbu u 34. pješadijskom puku u Subotici kao komandir. Na ovom položaju zatekao ga je Aprilski rat. Njegov puk je 07. aprila sa mađarske granice upućen za Loznicu i tu je sa desetinama hiljada vojnika iz drugih jedinica predat Njemcima. Sa nekoliko drugova uspio je da izbjegne zarobljavanje, od mađarske granice do Gornjeg Ceklina došao je pješke. U rodnom mjestu povezuje se sa mjesnom partijskom organizacijom i uključuje u rad na pripremi i organizovanju ustanka. Kao komandir jednog gerilskog odreda 13. jula 1941. godine učestvovao je u borbi za oslobođenje Rijeke Crnojevića. Učestvovao je 15. jula 1941. godine u borbama na Košćelama u kojoj je zarobljen italijanski 2. bataljon granične straže koji je bio upućen iz Albanije. Godine 1941. pridružio se Komunističkoj partiji Jugoslavije. Od avgusta 1941. godine do sredine juna 1942. godine bio je komandir Gornjoceklinske čete, zatim komandant bataljona „13 jul“, pa zamjenik komandanta Lovćenskog odreda. Potom je bio komandant bataljona „Carev laz“ i komandant Lovćenskog odreda. Sredinom juna 1942. godine nakon povlačenja partizanskih snaga iz Crne Gore upućen je na rad na okupirano područje sreza cetinjskog. Kao sekretar Međuopštinskog komiteta KPJ za opštine riječku i ljubotinsku radio je na tom području do kapitulacije Italije 09. septembra 1943. godine radeći na jačanju NOP-a. Od septembra 1943. godine do polovine avgusta 1944. godine bio je politički komesar obnovljenog Loćenskog odreda, zatim njegov komandant. Nakon toga bio je zamjenik komandanta 6. crnogorske udarne brigade, i kratko vrijeme načelnik II odjeljenja štaba 2. udarnog korpusa. Lovćenski odred i 6. crnogorska brigada svojim učešćem u tim borbama dali su nesumnjiv i zapažen doprinos tim pobjedama. Od polovine avgusta do decembra 1944. godine bio je pomoćnik načelnika II odeljenja Vrhovnog štaba NOV i POJ a od tada do kraja rata delegat Vrhonog štaba pri štabu 1. bugarske armije. Od završetka rata do aprila 1946. godine bio je šef jugoslovenske delegacije za ratne zločine pri štabu Američke armije za Evropu u Vizbadenu-Američka zona okupirane Njemačke. Od aprila 1946. godine do aprila 1963. godine radio je u Ministarstvu odnosno Državnom sekretarijatu za unutrašnje poslove FNRJ kao načelnik Kontrolnog odeljenja, a bio je i pomoćnik načelnika i načelnik Glavne uprave Narodne milicije, pomoćnik ministra i državni podsekretar, a od aprila 1963. godine je savezni javni pravobranilac. Tokom rata je bio komandant nekoliko jedinica, pomoćnik načelnika Obavještajnog centra VŠ NOP i POJ. Nosilac je partizanske spomenice 1941. godine i niza domaćih i stranih odlikovanja.