Milutinović Dušan

Biografija

Rođen je u porodici Rista Milutinovića. Odrastao je siromašnoj porodici đe je u jako teškim uslovima uspio da završi osnovnu školu. Dalje školovanje nije mogao nastavio jer nije imao materijalnih uslova za to. Vrlo mlad se opredijelo za napredni omladinski pokret učeći od brata Mašana koji je bio član KPJ od 1936 gondine. Dušan je primljen u KPJ 1941 godine. U ustanku je borac Piperskog partizanskog odreda, a nešto kasnije je postao kurir Glavnog štaba za Crnu Goru. Početkom 1942. u Crnogorskom omladinskom bataljonu postavljen je za zamjenika komandira čete. Istakao se u borbama sa četnicima Pavla Đurišića na Sinjajevinu koje su trajale preko mjesec dana. Stupio u 1. proletersku brigadu đe su mu već bili brat Mašan i sestra Stanka. Pokazao se kao hrabar vojnik u borbama na Konjicu, Bugojnu i Duvnu. Takođe se istakao u borbama za Ključ, Jajce, Čičevo, Zlatni Bor, Sutjesku, Balinovac, Miljevinu, u kojoj je kao komandir čete pokazao ličnu hrabrost. Godine 1944. je postao zamjenik komandanta 1. bataljona 1. proleterske brigade. Istakao se u desantu na Drvar kada se nije bojao njemačkih aviona. Poginuo je prilikom oslobođenje Beograd na Slaviju zajedno sa komesarom svog bataljona Blažom Popivodom.

MILUTINOVIĆ, Ivan, general-lajtnant, (Cerovići, Stijena Piperska kod Podgorice, 27. septembar 1901-

Rođen je u porodici Rada Milutinovića. Osnovnu školu je učio u rodnom selu a gimnaziju u Podgorici, Negotinu i Beogradu. Kao gimnazijalac pristupio je naprednom omladinskom pokretu. Na Ivana i njegovo rano revolucionarno opredeljenje mnogo je uticao njegov ujak dr Vukašin Marković. Jedan je od najistaknutijih rukovodilaca radničke klase i KPJ između dva rata i u toku Narodnooslobodilačke borbe. Zbog političke propagande uhapšen je i osuđen na šest mjeseci zatvora koje je izdržao u Požarevcu. Sredinom avgusta 1928. godine, nakon izlaska iz zatvora nastavio je politički rad u Beogradu. Radio je na pripremama za IV kongres KPJ. Krajem decembra 1928. godine odlazi po partijskom zadatku u Crnu Goru a u Beograd se vraća februara 1929. godine i nastavlja politički rad. U avgustu 1929. godine je uhapšen i 28. februara 1930. godine osuđen na šest godina robije. Robiju je izdržao u Sremskoj Mitrovici i Lepoglavi, đe je radio sa Mošom Pijadom, Titom i drugim istaknutim jugoslovenskim komunistima koji su se nalazili na robiji. Na robiji je nastavio revolucionarnu borbu. Jedan je od organizatora štrajka glađu oktobra 1933. godine i marta 1934. godine, pa mu je kazna juna 1934. godine povećana na još dvije godine robije. Nakon izlaska iz zatvora 18. jula 1937. godine odlazi u Crnu Goru odakle se polovinom decembra vraća u Beograd. U vrijeme jačanja KPJ jedan je od najbližih saradnika druga Tita. Član CK KPJ postao je 1939. godine. Ponovo je uhapšen 2. januara 1940. godine a 17. januara 1940. godine sproveden je u koncentracioni logor u Bileću. Tu je sa Mošom Pijadom, Ivom Lolom Ribarom i drugima bio član logorskog komiteta. Iz logora je pušten 16. maja 1940. godine i odmah se uključio u rad najužeg rukovodstva partije. Učestvovao je u pripremama i radu V zemaljske konferencije KPJ oktobra 1940. godine u Zagrebu na kojoj je podnio referat o radu partije na selu i bio izabran za člana Politbiroa CK KPJ. U Zagrebu ga je zatekao rat gdje učestvuje na sjednici Politbiroa CK KPJ od 10. aprila 1941. godine na kojoj je izabran Vojni komitet pri CK KPJ. Prisustvovao je istorijskim sjednicama Politbiroa CK KPJ od 22. juna i 04. jula 1941. godine na kojima su donijete odluke o početku ustanka u Jugoslaviji. Bio je član Glavnog štaba NOPOJ. Sa Titom i ostalim članovima Politbiroa CK KPJ i Glavnog štaba rukovodio je oružanom borbom. 26. septembra 1941. godine izbaran je u Vrhovni stab NOPOJ. Početkom novembra je otišao u Crnu Goru đe je preuzeo funkciju komandanta Glavnog štaba NOPO za Crnu Goru i Boku. Učestvovao je u pripremama rada AVNOJ-a na čijem je zasijedanju 26. novembra 1942. godine izabran za člana njegovog izvršnog odbora kao povjerenik Privredno-finansijskog odsijeka. Sa VŠ prošao je teške borbe u IV i V ofanzivi. Sa Sutjeske se sa grupom boraca probio u Crnu Goru. U Kolašinu je početkom novembra 1943. godine učestvovao u stvaranju ZAVNO Crne Gore i Boke. 29. novembra 1943. godine na II zasijedanju AVNOJ-a izabran je u Predsjedništvo AVNOJ-a i imenovan za povjerenika narodne privrede u Nacionalnom komitetu oslobođenja Jugoslavije. Bio je član Predsjedništva CASNO-a i prvi potpredsjednik Glavnog odbora Narodnooslobodilačkog fronta Crne Gore i Boke. Ukazom Vrhovnog štaba, marta 1944. godine dobio je čin general-lajtnanta. Nakon povratka iz Zrenjanina u Beograd, 23. oktobra 1944. godine brodić u kojem se nalazio i kojim se prebacivao preko Dunava naišao je na minu i nedaleko od Višnjice potonuo. Njegovo tijelo nađeno je tek 12. novembra 1944. godine kod Smedereva. Sahranjen je 13. novembra 1944. godine uz sve počasti, ispod spomenika borcima za oslobođenje Beograda 1914-1918. godine a 27. marta 1948. godine zajedno sa Ivom Lolom Ribarom prenijet je u Grobnicu narodnih heroja na Kalemegdanu.