Joksimović Savo

Biografija

Rođen je u porodici Maksima Joksimovića. Potiče iz siromašne porodice. Osnovnu školu završio je u svom mjestu a gimnaziju u Berane. Kao gimnazijalac pokazivao je interes za revolucionarni radnički pokret. Pravni fakultet u Beogradu upisao je školske 1931/1932 godine. Na Univerzitetu učestvuje u gotovo sve akcije koje je oganizovao napredni studenski pokret zbog čega je više puta hapšen i izvođen na sud. Vojni rok je odslužio u Bileću u školu rezervnih oficira 1934/1935. Član KPJ postao je 1935. godine. Savo je 1937. godine pokušao da ode u Španiju sa namjerom da stupi u špansku republikansku armiju, međutim policija ga je vratila pa je zbog toga odležao 15 dana zatvora đe je mučen od policijskih žbirova Kosmajca i Montanija. Od 1938. do aprila 1941. kao apsolvent Prava bavio se isključivo i profesionalno partijskim radom. Učesnik u studentskim demonstracijama 14. decembra 1939. Držao je predavanja o teroru i nasilju policije zbog čega se povukao nekoliko mjeseci u ilegalu. Početkom 1936. uhapšen pod sumnjom da je učestvovao u ubistvu žandarmerijskog podnarednika Pantovića u Pešcima. Uhapšen i u zatvoru ostao do maja iste godine. Nakon provale 1936. emgrirao je u Albaniji, a po povratku mjesec dana proveo je u zatvor. Zbog emigracije iz zemlje1939. vojni sud u Sarajevo osuđuje ga na tri mjeseca zatvora, koji je izdržao u Beranama. Zbog antiratnih demonstracija u Zagrebu 1940. uhapšen je i predat Sudu za zaštitu države. Jedno vrijeme proveo u zatvoru u Beogradskoj Glavnjači, a zatim u zatvoru na Adi Ciganliji. U aprilu 1941. formirao je u Beranama dobrovoljački odred radi odlaska na jugoslovensko-italijansko raatište u Albaniji. U ustanku 1941. učestvuje kao sekretar partijske ćelije, sekretar opštinskog biroa i član vojne komisije. Kao komandir Bučičkog gerilskog odreda, učestvovao je u oslobođenju Berana i postao član vojnog komiteta. Dana 21. jula 1941. učestvuje u donošenju poznatih odluka i formiranja Narodnog odbora oslobođenja sreza beranskog. U drugoj polovini iste godine izabran za člana MK KPJ i člana Okružnog komiteta KPJ za Kolašin. Tada je imenovan za komesara Komskog odreda, a kao komesar Komskog bataljona, učestvovao u Pljevaljskoj bici 1. decembra 1941, kojom prilikom je teže ranjen. U vrijeme liječenja, bio je komesar partizanske bolnice. Marta 1942. sekretar Okružnog komiteta za Kolašin, a od sredine te godine do proljeća 1943. organizuje gerilu u Gornjem Polimlju i Potarju, kao organizacioni sekretar OK KPJ Berane. Prije bitke na Sutjesci boravio je u Vrhovnom štabu, đe je podnio izvještaj o stanju u gornjem Polimlju i Potarju. U oktobru 1943. ponovo je sekretar OK KPJ Berane, a oktobra 1944. poslat na školovanje u Moskvu, da bi po povratku bio imenovan za ministra unutrašnjih poslova Makedonije. Istovremeno je član gradskog komiteta KP u Skoplju. U proljeće 1947. ministar pravosuđa u Crnoj Gori, a od oktobra te godine do septembra 1951. ministar unutrašnjih poslova u Vladi NR Crne Gore. Na prvom i drugom kongresu KP Crne Gore, izabran je za člana centralnog komiteta. Na I i II kongresu KPJ, izabran za člana CK KPJ. a na V kongresu KPJ izabran je za kandidata za člana CK KPJ. Od septembra 1951. na radu u JNA. Završio je Višu vojnu akademiju i obavljao dužnosti komandanta za pozadinu u Skoplju i Zagrebu i načelnika uprave u Komandi pozadine JNA. U čin general-pukovnika, unaprijeđen 1968. Autor je dvije knjige i nosilac Partizanske spomenice 1941.

2012, 164..