Janković Boško

Biografija

Rođen je u porodici Milinka Jankovića. Otac mu je poginuo u Mojkovčkoj bici januara 1916. godine. Osnovnu školu završio je u svom selu, a gimnaziju je pohađao u Kolašinu i Beranama. Daljnje školovanje nije nastavio zbog slabog materijalnog stanja. Završio je školu rezervnih oficira i zaposlio se kao finansijski činovnik u Derventi đe se povezao sa naprednim pokretom. U gradu je aktivno radiona na svim zadacima koji su mu bili povjereni. Poslije sloma i okupacije Jugoslavije došao je u rodno mjesto đe se brzo povezao sa drugovima koji su radili na prikupljanje oružja i municije kao i podizanju ustanka. Istaknuti je učesnik Trinaestojuslkog ustanka, u kome je postao komandir čete. Takođe se istakao u jedinicama Komskog odreda u akcijama protiv Italijana i četnika u Gornjoj Morači, Polimlju i Kolašina. Kada su formirane proleterskie brigade ušao je u sastav 4. bataljona 4. proleterske brigade i to kao komandir čete. Istakao su u napadu na Bugojno i Kupres, kada je umjesto ranjenog Sava Drljevića komandovao 4. bataljonom. Bataljon je uspio uprkos velikoj nadmoći neprijatelja da probije njihov obruč i nanose velike gubitke u ljdstvu. O njegovoj lucidnosti u komandovanju najbolje govori podatak da je u bori za Travnik zbunio ustašku jedinicu stavljajući fes na glavu uz komentar da se nalaze na teren saveznika. Shvatajući da su bezbijedni usli su u partizansku zamku i bili brzo likvidirani. Zbog svih ratnih zasluga novembra 1942. postaje komandant 5. bataljona 4. proleterske brigade đe je prošao sve borbe protiv Njemaca, domobrana i ustaša. Na čelu ovog bataljona, istakao se u borbama za Livno, Duvno, Imotski, Jablanicu i Donji Vakuf. Takođe je poznat po podvizima u bici na Sutjesci. Njegov bataljon je nanio nenadoknadive gubitke njemalkoj koloni koja je imala zadatak da odsječe 7. banijski bataljon od glavnine naših snaga. Za taj čin dobio je zahvalnost komandanta 7. divizije Pavla Jakšića. Kratko nakon toga, postao je načelnik štaba 4. proleterske brigade. Dana 12. avgusta 1943. unaprijeđen je u čin potpukovnika i postavljen za komandanta 5. proleterske brigade. Jedinice 5. brigade uspjele su da u manastiru Ostrogu likvidiraju četnički glavni štab za Crrnu Goru i štab južnog front na čelu sa Blažom Đukanovćem i Bajom Stanišićem. Poginuo je 18. oktobra od granate njemačke artiljerije.