Ćirović Janko

Biografija

Rođen je u porodici Ilije Ćirovića u selo Bare Radovića kod Kolašia. Završio je četiri razreda osnovne škole u Morači. Rano je ostao bez oca koji je pogiuo u Mojkovačkoj bici 1916. godine pa je brigu o osmoro djece hrabo preuzela njegova majka. Od malih nogu počeo je da radi teške fizičke poslove kakao bi pomogao majci u podizanju brojne porodice. Rano se opredijelio za naprdni radnički pokret. Tokom 1938. kao simpatizer KPJ zajedno sa Jagošem Radovićem i drugovima, organizuje demonstracije protiv dolaska Milana Stojadinovića u Kolašin. Zbog toga je od Suda za zaštitu države, osuđen na 60 dana zatvora. Član je KPJ od 1940. godine. Učestvuje u Trinaestojulskom ustanku 1941. kao borac Moračkog partizanskog odreda. Učesnik je u napadu na Kolašin i u Pljevaljskoj bici 1. decembra 1941. godine. Istakao se u Pljevaljskoj bici kada je sa drugovima u teškom trenutku odbio neprijateljski napad a svojoj četi obezbijedio bezbjedno povlačenje. U prvu proletersku brigadu stupio je 21. decembra 1941. i od tada do 1944. prošao čitavi ratni put, ističući se u svim bitkama koje je ona vodila, a naročito u borbama na Neretvi i Sutjesci. Godine 1944. odlazi za komandanta bataljona crnogorske brigade KNOJ-a. Decembra 1942. godine uspio je da uhapsi i dovede u štab četničkog krmnika koji je zaklao doktora Mladena Stojanovića. Aprila 1943. godine izkazao je veliku hrabrost kada je kao prvi skočio u nabujalu rijeku Drinu prešao na drugu stranu i slomio otpor neprijatelja, čime je omogućio bataljonu bezbjedan prelazak preko rijeke. Za njegovo ime je vezana jedna anegdota;,, naime po pričanju saboraca mogao je da bači bombu preko 50 metara”. Istakao se i u borbama sa četnicima Pavla Đurišića oko Mojkovca i Kolašina u proljeće 1942. godine. Posebno na Skari, Večerinovcu i Markovom Brdu, kao pripadnik treće čete prvog bataljona prve proleterske, savladao je petostruko nadmoćnijeg neprijatelja. Istakao se i u borbi za Konjic na Star-planini u ljeto 1942. godine. Novembra 1942. u napadu na Jajce, likvidirao je sam nekoliko neprijateljskih bunkera. Demobilisan je 1946. kao kapetan prve klase. Poslije demobilizacije bio je načelnik SUP-a za srez kolašinski, član CK SK Crne Gore, sekretar Sreskog odbora Kolašin i član Sreskog komiteta SK Titograd. Penzionsan je 1958. Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i više odlikovanja.