Ćetković Petar-Pero

Biografija

Rođen je u porodicu Toma Ćetkovića na Ljubotinj. Osnovnu školu je završio u svome selu a šest razreda gimnazije na Cetinju. Svakodnevno je pješačio iz svog sela do Cetinja prelazeći svakodnevno oko 30 km. Bio je odličan đak. Decembra 1926. godine stupio je u Vojnu akademiju koju je završio 1929. godine kao prvi u 54. klasi. Vojnu karijeru je započeo u Nevesinju đe je ostao do sloma Kraljevine Jugoslavije aprila 1941. godine. Prilikom kapitulacije jugoslovenske vojske imao je čin kapetana I klase, i službovao je u Gorskom kotaru. Od Gorskog kotaraa do svojeg sela dugo je putovao probijao se od mjesta do mjesta. U svoje mjesto brzo se povezao s članovima Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) i aktivno učestvovao u pripremama oružanog ustanka. Radio je kao vojni instruktor na obuci omladine. Od prvog dana učestvovao je u oružanim borbama zajedno sa svojim ocem Tomom koji ga je pratio tokom ratnih dejstava. Na početku Trinaestojulskog ustanaka, bio je borac Ljubotinjskog odreda, a zatim postaje vojni savjetnik. Novembra 1941. godine imenovan je za komandanta Lovćenskog bataljona Crnogorsko-sandžačkog partizanskog odreda kada dobija veliko povjerenje, postao je kandidat za člana KPJ a 1942. godine i član Partije.. U Pljevaljskoj bici bio je komandant Lovćenskog bataljona, a na dan formiranja 1. proleterske brigade komandant je 1. bataljona kojim je veoma uspješno komandovao devet mjeseci. Od dana formiranja 1. dalmatinske brigade je njen komandant. Prvi je komandant 3. udarne divizije. Član je KPJ od 1942. godine. Bio je komandant divizije od dana formiranja do 24. marta 1943. godine kada je poginuo kod Nevesinja. Lovćenski bataljon je prilikom napada na Pljevlja, 1. decembra 1941. godine, vodio izuzetno teške borbe. Kada je 21. decembra 1941. godine, u Rudom, formirana Prva proleterska udarna brigada postao je komandant njenog Prvog (lovćenskog) bataljona. U Igmanskom maršu, februara 1942. godine, njegov bataljon je, zahvaljujući njegovom vojnom iskustvu, imao najmanje promrzlih boraca. Februara 1942. godine bataljon je pregazio hladnu i brzu rijeku Neretvu i time izbjegao opkoljavanje. Njegova je velika zasluga što su u višednevnim teškim borbama potučene jake četničke snage na sektoru Mojkovac-Kolašin. Snažne udarne grupe iz Prve i Druge proleterske brigade kojima je on komandovao 3. jula 1942. godine razbile su nacionalne snage u Dobrom dolu na Durmitoru. Ovaj uspjeh mnogo je pomogao partizanskim snagama da se uspješno povuku iz Crne Gore. Prvi (lovćenski) bataljon se više puta istakao u pohodu proleterskih brigada u Bosansku krajinu, tokom juna i jula 1942. godine i u borbama u ovom području. Među velikim uspjesima u ovom periodu su zauzimanje Konjica, borbe na Cincaru, oslobođenje Livna i dr. Septembra 1942. godine imenovan je za komandanta Prve dalmatinske udarne brigade i sa njom od septembra do novembra 1942. godine postigao vidne uspjehe u borbama kod Sinja, oko Duvna i na prostoru Livno-Sinj. Tokom 1942. godine, zbog svojih zasluga u Narodnooslobodilačkoj borbi primljen je u članstvo Komunističke partije Jugoslavije. Uspjesi u komandovanju i rukovođenju jedinicama, bili su odlučujući za njegovo imenovanje na dužnost komandanta Treće udarne divizije, 9. novembra 1942. godine. Divizija je u novembru i decembru 1942. i početkom januara 1943. godine izvela više velikih poduhvata u dolini rijeka Vrbas i Bosna-borbe za oslobođenje i obranu Jajca, borbe u dolini Vrbasa (sektor Jajce-Travnik), oslobađanje dijela središnje Bosne i dr. Na početku Četvrte neprijateljske ofanzive, Treća divizija je prebačena u rejon gornjeg toka rijeke Vrbas. Vodila je žestoke borbe za Bugojno i oko Gornjeg Vakufa. Potom je došla borba za Prozor. Ovaj grad, koji su branile jake italijanske snage, bio je glavna prepreka na putu Glavne operativne grupe u dolinu rijeka Rame i Neretve. Zbog toga je Vrhovni komandat NOV i POJ Josip Broz Tito naredio Trećoj diviziji da razbije neprijatelja i grad oslobodi. Uspio je tek drugi napad, grad je oslobođen, a neprijatelj je uz velike gubitke potisnut. To je bio jedan od najvećih uspjeha u borbama na Neretvi. Poslije toga divizija je vodila žestoke borbe u dolini Rame, na Neretvi i za Konjic. Te borbe i protivudar kod Gornjeg Vakufa odlučili su sudbinu ranjenika na Neretvi, razbijanje neprijateljskih snaga i pripremu prodora na istok. U protivofanzivi s Neretve na istok Treća divizija je vodila više žestokih borbi s Italijanima, ustaško-domobranskim i četničkim postrojbama. Prelaz preko Neretve, borbe na Prenju i Veležu i oslobođenje Nevesinja bili su njeni veliki uspjesi. Kao komandant Treće udarne divizije, ranjen je 28. marta 1943. godine kod Nevesinja i ubrzo podlegao ranama. Kada su 1. maja 1943. godine, uvedeni prvi činovi u NOVJ, posmrtno je proizveden u čin general-majora. Ukazom Vrhovnog štaba NOV i POJ, 30. aprila 1943. godine, proglašen je