Čagorović Đuro

Biografija

Rođen je u porodici Krsta Čagorovića. U Spužu je završio osnovnu školu, a u Danilovgradu gimnaziju. Od 1933. je član KPJ. Obavljao je funkciju sekretara OK i člana MK KPJ u Danilovgradu.

Sa dvanaest godina zajedno sa svojom familijom interniran je od strane austro-ugarske vlasti u logore Mađarske, đe je ostao do kraja rata. Nakon izlaska iz internacije u svoje mjesto radi kao kamenorezac đe je bio uključen u sve akcije napredne omladine. Kao takav primljen je marta 1931. godine u redove KPJ. Od tada učestvuje u sve akcije koje je organizovala Partija na teritoriju opština Podgorice i Danilovgrada. Bio je sekretar ćelije u svome mjestu, pa sekretar Opštinskog biroa KPJ u jelenačkoj opštini. Od 1938. godine je organizacioni sekretar MK KPJ Danilovgrad. Zbog revolucionarnog djelovanja više puta je hapšen. Poslije aprilskog rata đe je bio jedan od učesnika vraća se kući i postaje organizacioni sekretar MK KPJ u srezu danilovgradskom. Intenzivno radi na tome da se pokrene narod na otpor okupatoru, organizuje prikupljanje oružja, skladištenja istog i na obučavanje omladine u rukovanju oružja. U svom kraju lično organizuje i rukovodi akcijama ustanka naroda protiv okupator i oslobođenje Spuža. Jedan je od organizatora napada na Danilovgrad a učesnik je odbrambenih borbi na Veljem Brdu. Poslije ustanka bio je komesar Martinićkog gerilskog odreda. Politički komesar bataljona ,, Bijeli Pavle” postaje 18. oktobra 1941. godine poslije borbi na Jelinom Dubu. Na Jelinom Dubu došle su do izražaja sve njegove organizacione sposobnosti a istakao se vilikom ličnom hrabrošću. U više navrata bio je ranjavan.

U redovima NOP-a je bio od samog početka. Učestvovao je u Trinaestojulskom ustanku. U bici na Pljevljima 1. decembra 1941. je bio politički komesar bataljona Bijeli Pavle.

U srezu danilovgradskom 1941-1942 godine organizuje partizanske jedinice i rukovodi njenim akcijama. Jedan je od učesnika Skupštine rodoljuba koja se održala 8. februara 1942. u Ostrogu.

U blizini manastira Ostoga biva ranjen 9. marta 1942. godine da bi nešto kasnije prebačen na teritoriju Žabljaka đe je operisan. Formiranjem 4. crnogorske brigade postavljen je za političkog komesara 3. bataljona. Sa svojim bataljonom ističe se u borbama na Gornjem Vakufu, Bugojnu i Kupresu. Septembra 1942 godine postaje član Štaba 4. brigade. Učesnik je Prvog zasijedanja AVNOJ-a u Bihaću (26-27. novembra 1942) da bi poslije toga radio na organizaciji narodne vlasti. Tokom IV ofanzive radi na zbrinjavanju zbjegova Naroda i obezbjeđenju smještaja, prehrane i prenosa ranjenika. Na slobodnoj teritoriji uoči bitke na Sutjesci radi na mobilizaciji novih jedinica i organizovanje pozadine. Sa svojom jedinicom ušestvuje u bici na Sutjesku i uspijeva da se probija do istočne Bosne. Poslije kapitulacije Italije postavljen je za političkom komesara 2. komande područja, đe radi do oslobođenja Crne Gore. Na prvom zasijedanju ZAVNOCiB u Kolašinu (15-16 jula 1944), izabran je za člana Glavnog odbora. Nakon oslobođenja Crne Gore bio je predsjednik komisije za ratnu štetu, predsjednik Narodnih odboraa i predsjednik Uprave za cene pri prvoj Vladi Crne Gore. Poslije rata stalno je biran za poslanika i člana CK sve do penzionisanja 1963. godine.

Na mjesto predsjednika Glavnog odbora Zadruženog saveza Crne Gore dolazi nakon rata, da bi članom CK KPCG postao od 1948, a sekretarom Prezidijuma Narodne Skupštine Crne Gore od 1949. Nakon toga postaje predsjednik Narodne skupštine (1949-1953) i član Izvršnog vijeća Narodne skupštine Crne Gore. Član je Glavnog odbora NOF, predsjednik ratnih vojnih invalida Crne Gore, član Predsjedništva Republičkog odbora SUBNOR i član centralnog odbora SUBNOR Jugoslavije. Nosilac je Partizanske spomenice 1941, i mnogih drugih domaćih i stranih odlikovanja. Bio je jedan od članova CK SKJ, kao i član Glavnog odbora Socijalističkog saveza naroda Crne Gore (SSRNCG)