Burić Savo

Biografija

Rođen je u porodici Mirka Burića. Osnovnu školu, četiri razreda gimnazije i malu mature završio je u Danilovgradu. Na Cetinju je završio više razrede gimnazija u kojoj se i opredijelio za revolucionarni omladinski pokret. Jedan je od glavnih organizatora štrajka protiv profesora latinskog jezika zbog neljudskog i nepedagoškog postupanja sa đacima. Potom je služio vojni rok, tokom kojeg je završio Školu pješadijiskih rezervnih oficira u Goražde. Studirao je na Pravnom fakultetu u Beogradu na kojem je bio aktivista u revolucionarnom studentskom pokretu. Od 1937. do 1941. učestvovao je u svim demonstracijama koje je organizovala KPJ. Član je KPJ od 1938. godine. Posebno se istakao u decembru 1940. kada su student trebali ići na Karaburmu da pomognu štrajk radnika tekstila. Na putu su se sukobili sa grupom žandarma, kada je došlo do fizičkog obračuna, a studenti su kamenjem uspjeli da primoraju žandare na povlačenje. U tokm sukobu je povrijeđen i odveden je na liječenje. Kapitulacija Jugoslavije zatekla ga je u vojsci u Boki Kotorskoj. Vratio se u rodni kraj i tamo odmah uključio u pripremi Trinaestojulskog ustanka 1941. Formirao je partijsku ćeliju, a potom i aktiv SKOJ-a. Učestvovao je u pripremama i izvođenju ustanka u opštini Čevo kao član Opštinskog komiteta. Jedan je od organizatora napada 13. Jula 1941. na italiajnsku posadu na Čevu. Učestvovao je u napadu na Danilovgrad 18. i 18. jula 1941. Nakon prvih borbi, istakao se kao hrabar borac, zbog čega je ubrzo postavljen za komandira čete u Lovćenskom partizanskom bataljonu. U napadu na Pljevlja 1. decembra 1941. ranjen je prilikom juriša na čelu svoje čete. Nakon što mu je ukazana pomoć u previjalištvu sa zavijenom rukom o vratu vratio se među borce. Nakon formiranja Crnogorsko-sandžačkog odreda ušao je u njegov sastav, a 21. decembra 1941. godine je postao komandir čete u Prvom lovćenskom bataljonu Prve proleterske udarne brigade. Do 6. juna 1943. nalazio se prvo na dužnosti komandira čete, a potom zamjenika komandanta bataljona. U svim borbama u kojima je učestvovao od marša preko Romanije i Igmana do teških i krvavih bojeva na Ulogu, Sinjajevini, Durmitoru, Konjicu i Livnu, istakao se hrabrošću, sposobnošću u komandovanju kao i odnosom prema borcima, narodu i imovini. U septembru 1942. godine postavljen je za komandanta Prvog lovćenskog bataljona. Na čelu bataljona učestvovao je u svim borbama i marševima u Bosni, Hercegovini, Crnoj Gori i Sandžaku. Učestvovao je u razbijanju snažnih neprijateljskih jedinica u centralnoj Bosni decembra 1942. i januara 1943. kao i teškim borbama na Ivansedlu, u partizanskom protivudaru kod Gornjeg Vaukfa, borbi na Neretvu, na Drini. U Petoj ofanzivi sa svojim bataljonom postigao je vidne uspjehe naročito kod Zlatnog Bora i u dolini Sutjeske. Za komandanta Pete proleterske crnogorske brigade postavljen je 6. juna 1943. Snažan je njegov doprinos uspjesima brigade u borbama na Vučevu i dolini Sutjeske, herojskom jurišu 13. juna na padinama Zelengore i sređivanju razbijenih jedinica nakon ove bitke. Za komandanta Druge dalmatinske brigade imenovan je u ljeto 1943. Poštovan je bio među Dalmatincima jednako kao Crnogorcima. U decembru 1943. Imenovan je za komandanta Četvrte proleterske crnogorske brigade sa kojom se proslavio prilikom njenog prvog prodora za Srbiju u proljeće 1944. Komandant Treće udarne divizije postao je u julu 1944. godine pa do kraja rata. Sa ovom divizijom učestvovao je u oslobođenju Crne Gore, Bosne, Hrvatske i Slovenije. Njegova divizija se naročito istakla u sarajevskoj i karlovačkoj operaciji, a učestvovala je u razbijajnju i zarobljavanju okupatorskih i kvislinških snaga. Treća divizija je 1945. i početkom 1946. u Moslavini i Slavoniji uništavala neprijatelsjke ostatke i učestvovala u obnovi i izgradnji. Prvi oficirski čin - potpukovnika, dobio je kada su 1. maja 1943. godine uvedeni činovi u NOVJ. Oktobra 1944. je unaprijeđen u čin pukovnika, 22. decembra 1944. u čin general-majora, a čin general-potpukovnika dobio je 1947. godine. Nakon oslobođenja Jugoslavije, nastavio je profesionalnu karijeru u JNA. Završio je Višu vojnu akademiju i postavljen je za komandanta motomehanizovanih i oklopnih jedinica, a potom za zamjenika načelnika Uprave pješadije JNA. Smatran je za legendarnog komandanta i jednod od najpoznatijih i najomiljenijih komandanata. Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su Orden ratne zastave, Orden partizanske zvijezde sa zlatnim vijencem. Preminuo je 16. jula 1963. u Beogradu, a sahranjen je u Aleji narodnih heroja na Novom groblju u Beogradu.