Božović Vladimir-Vlado

Biografija

Rođen u porodici Nikole Božovića. Osnovnu školu i tri razreda gimnazije završio je u Podgorici. Rano je ostao bez oca. Morao je prekinuti dalje školovanje. Do 1941. je radio kao trgovački namještenik i zastupnik ,,Singera” u Crnoj Gori. Rano je pristupio revolucinarnom radničkom pokretu i bio član radničkog sport kluba “Budućnost” i URS-ovih sindikata. Član KPJ je od oktobra 1934. Jedan je od organizatora velikih demonstracija u junu 1936. na Belvederu. Kada je došlo do provale partijske organizacije u Crnoj Gori 1936. djeluje u ilegali i neko vrijeme se nalazi u šumi. Sekretar Mjesnog komiteta KPJ za Podgoricu postao je 1937. a od 1938. do 1941. član i rukovodilac Pokrajinskog komiteta SKOJ-a za Crnu Goru. U tom period radi na formiranju mjesnih komiteta SKOJ-a na teritoriji Crne Gore. Zbog političke djelatnosti, progonjen je i hapšen u Podgorici, Nikšiću, Cetinju i Mostaru. Od aprila 1941. postao je organizacioni sekretar Pokrajinskog komiteta SKOJ-a za Crnu Goru. Prije izbijanja Trinaestojulskog ustanka, učestvovao je na raznim sastancima KPJ. U ljeto 1941. odlazi u partizane i postaje politički komesar Rogamskog gerilskog odreda. Izvršio je niz borbenih zadataka u borbi sa Italijanima na Trijebču i Doljanskoj Glavici, a napravio je i podvig dizanjem u vazduh mosta kod Vranjskih njiva. Kao komesar odreda prvi se javio u dobrovoljce za izvršenje ovog zadatka. Narednog dana kao puškomitraljezac istakao se u borbama sa italijanskim jedinicama na teritoriji između Trijepča-Doljanske Glavice-Kaznovice. Nakon ove akcije, odlukom Pokrajinskog komiteta KPJ, svi članovi Pokrajinskog komiteta SKOJ-a za Crnu Goru vraćeni su na pozadinski rad. Radio je na pripremi Pokrajinske omladinske konferencije za Crnu Goru, održane u Kopilju 30. novembra 1941 Obilazio je kolašinski, andrijevački i beranski srez i dovodio je delegate na konferenciju. Od kraja 1941. postaje zamjenik političkog komesara Zetskog partizanskog odreda. Od aprila do maja 1942. je bio zamjenik političkog komesar omladinskog crnogorskog bataljona “Budo Tomović”. Od juna do oktobra 1942. bio je zamjenik komesara trećeg bataljona “Bajo Sekulić”. U borbama na Kupresu, teško je ranjen, ali predvodi bataljon u kritičnoj borbi. Poslije toga od početka oktobra 1942. prelazi iz Četvrte crnogorske proleterske brigade za rukovodioca Politodjela brigade u Osmoj kordunaškoj diviziji, sa kojom je dva puta ranjen kod Tržića 1942. i kod Vivodine na Žumberku 1943. Na ovoj dužnosti ostao je do decembra 1943. Jedno kraće vrijeme je obavljao i dužnost komesara brigade u ovoj diviziji. Poslije Četvrte ofanzive Centralni komitet KP Hrvatske postavio ga je krajem 1943. za rukovodilac Politodjela Sedme banijske divizije sa kojom je učestvovao u borbama u Baniji, Posavini, Moslavini, Podravini, Lici i Kordunu. Na ovoj dužnosti ostao je do kraja novembra 1944. Poslije oslobođenja zemlje obavljao je razne dužnosti. Prvo je bio predsjednik Zemaljskog odbora Saveza sindikata Crne Gore i član PK KPJ za Crnu Goru. Ministar za industriju u vladi Crne Gore je bio od 1948. do 1951, zatim ponovo predsjednik Glavnog odbora Saveza sindikata Crne Gore, član Izvršnog vijeća Narodne skupštine Crne Gore bio je od 1953. Na osnivačkom kongresu KP Crne Gore 1948. izabran za člana CK i člana Politbiroa. Neko vrijeme, bio je predsjednik kontrolne komisije CK KP Crne Gore. Od 1952. član je Izvršnog komiteta CK SK Crne Gore i sekretar GK SK u Titogradu. Bio je predsjednik Zemaljskog vijeća Narodne tehnike Crne Gore i predsjednik Fudbalskog saveza Crne Gore. Poslanik je republičke skupštine od 1946. do 1974, a savezne skupštine od 1954. do 1958. Od 1963. je predsjednik Glavnog odbora SUBNOR-a Crne Gore. Rezervni je pukovnik JNA, a bio je član i predsjedništva SR Crne Gore. Nosilac Partizanske spomenice 1941. i više odlikovanja. Preminuo je 10. aprila 2010. u Podgorici.