Božović Radomir-Raco

Biografija

Rođen je u porodici Pavla Božovića. Osnovnu školu završio je u rodnom mjestu, a Trgovačku akademiju u Podgorici, nakon čega se zaposlio kao bankarski činovnik. Poznat je bio pod nadimkom Raco. Omladinskom pokretu prišao je veoma rano, kao đak. Završio je Školu rezervnih oficira. Kapitulacija Jugoslavije zatekla ga je u Podgorici, nakon čega je ubrzo počeo da radi na pripremi ustanka. Aktivno je sakupljao oružje, municiju i drugu ratnu opremu iz magacina vojske Kraljevine Jugoslavije. U rodnom selu radi na organizovanju naroda za borbu protiv okupatora. Učesnik je Trinaestojulskog ustanka 1941. godine u sastavu Stijenske čete. Učesnik je borbi na Trijepču, Doljanskoj Glavici, Jelinom dubu i drugim akcijama. Od početka je pokazao veliku hrabrost i odlučnost. U septembru 1941. godine postao je član KPJ. Kao dobrovoljac bio je u sastavu Crnogorskog odreda koji je novembra 1941. godine krenuo prema Sandžaku. Učesnik je bitke na Pljevljima 1. decembra 1941. godine, kada je pokazao junaštvo uništavanjem neprijateljskih vojnika na Savinom Laktu. Formiranjem Prve proleterske brigade u Rudom, postao je komandir voda u Prvoj četi Drugog crnogorskog bataljona. Od decembra 1941. do novembra 1942. godine borio se u sastavu svoje čete. Važio je za veoma hrabrog borca i nesebičnog druga uvijek spremnog da pomogne drugome i uzme najteži zadataka, zbog čega je bio veoma cijenjen i poštovan. Sa grupom oficira, krajem 1942. godine upućen je kao pojačanje slovenačkim jedinicama, koje su još bile nedovoljno snažne. Kada je došao u Sloveniju, postavljen je za zamjenika komandanta, a ubrzo i komandanta Drugog bataljona u brigade “Tone Tomšić”. Na ovoj dužnosti ostao je do maja 1943. Slovenačkim borcima prenosio je ratno iskustvo. Jedinica kojom je on komandovao, nalazila se u dosta teškoj situaciji odvojena od svoje brigade na padinama iznad Ljubljane, u obruču bjelogardejskih snaga. Ubrzo je sredio svoj bataljon, uspio napasti bjelogardejska utvrđenja i razbiti njihovu odbranu. Nakon toga sa bataljonom je izvodio mnoge diverzije na pruzi Ljubljana-Novo Mesto. Na ovom potezu neprijatelj je imao brojne gubitke, njegov bataljon je uspio uništiti šest neprijateljskih kompozicija. Sa ostalim jedinicama brigade, tokom februara 1943. godine vodi borbe protiv bjelogardista na Pletarju, Ambrusu i prema Št. Jerneju. Pokazao se kao neustrašiv, veoma odlučan i samoinicijativan komandant. Svojim junaštvom oduševljavao je ostale borce i ulivao im snagu da istraju u teškim borbama protiv neprijatelja. Tokom daljih borbi sa svojim bataljonom, uz učešće ostalih jedinica razbio je elitni italijanski bataljon, koji je išao u pomoć okruženim bjelogardejskim jedinicama u Suhoj Krajini. Nakon ovoga u julu 1943. postavljen je za zamjenika komandanta (načelnika štaba) brigade “Ivan Cankar”. Na ovoj dužnosti ostao je do septembra 1943. kada je postavljen za komandanta 12. slovenačke brigade. Na čelu ove brigade ostao je do decembra 1943. Tokom borbi od 16. do 30. novembra njegova brigada uspijeva onemogućiti prodor neprijatelja iza leđa partizanskim snagama koje su napadale Novo Mesto. Od februara do jula 1944. godine bio je načelnika štaba 15. slovenačke divizije sa kojom je učestvovao u oslobađanju brojnih mjesta. Od septembra do oktobra 1944. bio je pomoćnik načelnika štaba Sedmog korpusa. Od avgusta 1944. do sredine marta 1945. bio je operativni oficir u Glavnom štabu Slovenije. Sredinom marta 1945. upućen je na školovanje u pješadijskoj oficirskoj školi u SSSR-u. Potom je završio i Višu vojnu akademiju JNA. Bio je komandant divizije, zatim na raznim dužnostima u komandi korpusa i armije, kao i komandant područja. Aktivna služba u JNA prestala mu je 1967. godine, penzionisan je u činu generalmajora. Odlikovan je OBJ sa zlatnim vijencem, Ordenom zasluga za narod sa srebrnim zracima i drugim. Preminuo je 22. marta 2000. u Beogradu.