Božović Božo

Biografija

Rođen je u porodici Sima Božovića. Završio je Trgovačku akademiju u Dubrovniku. Nakon toga je učio Eskportnu akademiju u Zagrebu. Tokom služenja vojnog roka završio je Školu rezervnih oficira. Prije rata je radio kao činovnik u sudu. Kao srednjoškolac priključio se revoilucionarnom omladinskom pokretu. Učestvovao je u pripremama za 13-julski ustanak 1941. U ustanku je bio komandir voda, a nakon prvih borbi komandir čete. Hrabrost, snalažljivost i odlučnost pokazao je u borbama na Trijepču, Doljanskoj Glavici, Kaznovici i Piperima. Član KPJ postao je u avgustu 1941. Borio se u sastavu bataljona “18. oktobar” i Crnogorskog odreda za operacije u Sandžaku. U toku Pljevaljske bitke 1. decembra 1941. bio je komandir člete koja je u zajedi na Savinom Laktu dočekala i uništila italijanski motorozovani bataljon. Prilikom formiranja Prve proleterske brigade u decembnru 1941. Postavljen je za komandira čete u Drugom bataljonu. Na čelu ove čete istakao se u borbama u istočnoj Bosni, Crnoj Gori, Hercegovini, na prizi Mostrar-Sarajuevio, na Duvnu i drugim mjestima. Za vrijeme borbi za Livno čete Driugog bataljona uspjele su da probijenu neprijateljsku odbranu, uđu u grad i zauzmu nekoliko uporišta. Iako je naređenje bilo da u zoru odstupe, uslijedio je dogovor tri komandira, a on je odlučno rekao: “Mi smo grad zauzeli i možemo držati sa zauzeta uporišta i iz grada pomoći drugim bataljonima da izvrše zadatak”. Uz veliki rizik uspjeli su u svojoj namjeri i zadatak je izvršen. Na čelu čete učestvovao je u borbama na Aržano, Bosansko Grahovo i Ključ. U novembru 1942. postavljen je za komandanta Drugog bataljona Prve proleterske brigade. Kao komandant bataljoina odmah u borbama na Sitnici pokazao je junaštvo. Komandovao je bataljonom u Četvrtoj neprijateljskoj ofanzivi. U borbama za Jajce, Kotor-Varoš, Teslić, Ivan-sedlo, Raštelicu, Glavatičevo, Kalinovik. U borbama na Drini u proljeće 1941. Sa prvim dobrovoljcima prebačio se preko rijeke. Na licu mjesta raspoređuje snage u bombaške grupe u kojima i sam učestvuje, kako bi održao mostobran po svaku cijenu uprkos snažnoj neprijateljskoj vatri. Zahvaljujući njegovoj akciji mostobran na Drini je spašen, a neprijatelj je proćeran. U toku Pete ofanzive na čelu sovg bataljona učestvovao je u borbama protiov brdske njemačke divizije u rejonu Mojkovca, zatim na sektoru Čelebić. Vodi borbe za spas bolnice i pokušakj prodora preko Drine. U dolini Sutjeske sa bataljonom je vodio borbe protiv 118. njemačke divizije. U posljednjem jurišu na Balinovcu od kojeg je sve zavisilo rasporedio je bataljon i nsa bombašima i puškomitraljescima snažno jurišao na neprijatelja i uspio je da izvrši zadatak. Pokazao je junaštvo u borbama sa njemačkim jedinicama na prostoru između Zvornika i Caparda kada je njegov bataljon bio opkoljen. Napadima manjih snaga čas na jednoj čas na drugoj strani štiteći izvlačenje glavnine bataljona, uspio je da izvuče bataljonm bez gubitaka. Nekoliko dana nakon ovoga početkom jula 1943. imenovan je za komandanta Prve proleterske. Na ovoj dužnosti ostrao je do marta 1944. Na čelu ove brigade učestvovao je u borbama tokom Šeste ofanzive. Nalazio se čas sa jednom čas sa drugom grupom bataljona uvijek tamo đe je bilo najteže. Imao je osjećaj za procjenu situacije i neprijatelja, a izvanredno je poznavao i svoje borce. Zbog toga je bio neobično omiljen i poštovac među borcima. Kratko vrijeme u martu 1944. je bio načelnik štaba Šeste ličke divizije. Od početka aprila 1944. godine pa do kraja rata je komandant 26. dalmatinske divizije. Sa ovom divizijom učestvovao je u oslobađanju ostrva, zatim Mostara, Knina, Rijeke i razbijanju njemačke grupacije kod Ilirske Bistrice. Za uspjehe nekoliko puta je pohvaljen od strane vrhovnog komandanta. Iz rata je izašao u činu general-majora. Nakon rata završio je studije na Vojnoj akademiji Vorošilov u SSSR, bio je načelnik Glavnog štaba pozadine, a obavljao je razne dužnosti u Generalštabu JNA. Jedno vrijeme bio je komandant armije i načelnik štaba armijske oblasti. Penzionisan je 1965. godine u činu general-pukovnika. Odlikovan je Ordenom za ratne zasluge i Ordenom partizanske zvijezde sa zlatnim vijencem, Ordenom narodnog heroja idr. Preminuo je je 1992. godine u Beogradu.