Boljević Stevo

Biografija

Rođen u porodici Milića Božovića. Osnovnu školu završio je u Piperima. Trgovačku akademiju završio je u Podgorici, nakon čega je upisao Višu ekonomsku školu u Zagrebu. Član SKOJ-a, postao je 1936. još u Podgorici. Učestvovao je u akcijama KPJ. Zbog ovih aktivnosti hapšen je više puta u Podgorici, kao i Nikšiću 1938. prilikom dolaska Milana Stojadinovića. U Zagrebu je nastavio partijske aktivnosti, kada je 1940. primljen u KPJ. Hapšen je i u Zagrebu zbog svojih aktivnosti.

Odmah poslije okupacije zemlje, vratio se u rodni grad i uključio i pripreme za ustanak u kojem učestvuje kao pripadnik Piperskog ustaničkog bataljona. Učestvovao je u borbama koje je vodio NOP bataljon “Jole Piletić” kao i u borbama prilikom povlačenja partizanskih snaga iz Crne Gore u proljeće 1942. Istakao se u borbi 10. marta 1942. kada je četnički bataljon iz Podgorice, uz podršku italijanske avijacije sa Gorice i Trijepča, napalo partizane u rejonu Stijene Piperske i Đurkovića. Odlučnom intervencijom djelova bataljona “Jola Piletić”, odbijen je četnički napad, nakon čega su Piperi postali veća površina slobodne teritorije. Od aprila do juna 1942. komesar je čete u nikšićkom NOP odredu. U junu 1942. u borbama na Lipovoj Ravni i na padinama Vojnika njegova četa je razbila nadmoćnije četničke snage. Formiranjem 5. proleterske brigade, imenovan je za komesara Druge čete Petog bataljona. U teškim danima borbe, marševa i gladi u oblasti tromeđe Crne Gore i Bosne i Hercegovine, kao i za vrijeme boravka na Mrčin-planini, pokazao je hrabrost, čvrstinu i zalaganje na zadacima. U maršu-proboju Pete crnogorske proleterske brigade i Hercegovačkog NOP odreda sa Zelengore I Mrčin-planine do Prozora od 22. jula do 2. avgusta 1942. pokazao je svoje junaštvo. U borbi Prvog bataljona na Trebičini kada je došlo do borbe prsa u prsa na liticama rijeke Oteše, izvršio je juriš i organizovano izvukao jedinicu iz obruča. Istakao se ponovo u borbi na masivu Treskavici kada je vodio odabranu grupu boraca bataljona. Poveo je grupu bombaša u okršaju sa snagama 114. njemačke divizije u Zabrđu, uspijevajući da uništi nekoliko rovova i mitraljeskih gnijezda. Potom je vodio četu u više juriša kako bi se neprijatelj odbačio dalje od Zabrđa. Od avgusta do kraja 1942. ističe se hrabrošću u borbama oko Prozora, Travnika i Jajca. Primjeri njegove hrabrosti isticani su često od štabova i na partijskim sastancima. Krajem 1942. imenovan je za političkog komesara Drugog bataljona Pete crnogorske proleterske brigade i na toj dužnosti ostao je do 13. juna 1943. U okršaju u dolini Vrbasa i srednjoj Bosni, njegov bataljon je postigao značajne uspjehe u proširenju i odbrani slobodne teritorije. Ponovo se naročito istakao u borbama u Četvrtoj ofanzici u borbama za Prozor, Konjic i na Neretvi. U protivofanzici sa Neretve na istoku naročito se istakao u borbama na Prenju, kod Nevesinja i Plane, zatim u borbama na Javorku i Bioču, kada su neprijateljske snage jačine jedne divizije bile potučene. i petoj ofanzivi. Nakon Četvrte ofanzive u sastavu Glavne operativne grupe divizijsa NOVJ vratio se u Crnu Goru u proljeće 1943. U NOB-u su mu već bili poginulki otac i dva brata. Oca su mu strijeljali u proljeće 1942, jedan brat godinu dana kasnije strijeljan je na vrelima Ribničkim kod Podgorice, a drugi brat je poginuo na Kablenoj glavi u Župi Nikšićkoj. Kada se vratio u Crnu Goru, prolazeći pored svoje kuće u Piperima prihvatio je želju svoje majke i primio nju I dvije maloljetne sestre u jednicu kako bi bile pored svog jedinog sina i barata. U Petoj ofanzivi, istakao se u borbama na Komarnici, Vučevu i na Sutjesci na kojoj je herojski poginuo 13. juna 1943. Uživao je veliki ugled u Petoj proleterskoj brigade, ne samo zbog hrabrosti i upornosti u izvršavanju zadataka, već i zvog ljudskog odnosa. Bio je izuzetan politički komesar, koji je najviše vaspitavao primjerom. Dosta je radio na ličnoj izgradnji, a u teškim uslovima ulagao je krajnje napore da politički uzdigne svoje borce. Izdavao je džepne i zidne novine, organizovao predavanja itd.