Bojović Dušan

Biografija

Rođen u porodici crnogorskog kapetana Dragiše Bojovića koji je poginuo 1920. U BORBI Za pravo, čast i slobodu Crne Gore. Osnovnu školu završio je u rodnom mjestu. Još kao đak pokazao se kao druželjubim, nesebičan i odlučan da se stavi na strani pravde. Gimnaziju je učio u Nikšiću, kada se opredijelio za revolucionarni omladinski pokret. Jedan je od organizatora masovnog učešća gimnazijalaca u demonstracijama protiv gladi 1932. koje su ujedno i bile prvi značajniji politički otpor u ovom kraju protiv šestojanuarske diktature. Zbog sumnjičenja i rizika da bude isključen iz gimnazije, osmi razred gimnazije upisao je u Peći. Međutim, zbog učešća u demonstracijama je isključen iz gimnazije u Peći. Nakon bezuspješnih pokušaja da gimnaziju upiše u Pljevljima ili Beranama, uz pomoć direktora Nikole Škerovića upisao je gimnaziju u Podgorici. Kao maturant aktivno je učestvovao u agitaciji za Udruženu opoziciju na izborima 1935. Jedan je od organizatora učenika u poznatim opozicionim protesnim događajima protiv Milana Stojadinovića 11. septembra 1938. Prilikom njegovog dolaska u Nikšić na proslavu ptvaranja željezničke pruge Bileća-Nikšić. Nakon gimnazije upisao je Pravni fakultet u Beogradu. Aktivan je bio u revolucionarnom studentskom pokretu na Beogradskom univerzitetu, a za člana KPJ je primljen 1938. Nakon Aprilskog rata 1941. vraća se u Župu i odmah uključuje u rad mjesne partijske ćelije. Po direktivi KPJ upućivan je u ona mjesta u kojima je bilo potrebno proširiti partijski uticaj.

Kada je Okružni komitet KPJ Nikšić dao direktivu da počnu oružane akcije protiv okupatora, na sastanku partijske ćelije izabran je da rukovodi grupom ustanika u likvidaciji žandarmerijske posade u Miolju Polju. Učesnik je Trinaestojulskog ustanka 1941. u kome je predvodio komuniste i ustanike nikšićke župe. Učestvovao je 14. jula u napadu na žandarmerijsku stanicu u Miolju Polju. Avgusta iste godine u grupi od 300 boraca ide u pomoć partizanima u istočnoj Hercegovini. U februaru 1942. Štab Nikšićkog NOP odreda uputio ga je u Pješivce i postavio za političkog komesara tog sektora. Nakon toga postavljen je za komesara jedne čete u udarnom bataljonu od 450 boraca koji su po naređenju Glavnog štaba za Crnu Goru upućeni na području Komskog odreda kao pomoć u suprostavljanju četničkog djelovanja. U jednom jurišu je teško ranjen u nogu u borbi protiv četnika na Štavnju. Prilikom proboja 5. crnogorske proleterske brigade I Hercegovačkog NOP odreda za Bosnu, juna 1942. iako kao teški ranjenik i rekovalescent, bio je politički komesar bolničkog ešalona da bi na njegovom čelu učestvovao u borbama na Treskavici, Zabrđu i Bitovnji. U septembru 1942. postavljen je za političkog komesara Petog (Zijametskog) bataljona, a zatim Prvog bataljona Prve proleterske brigade. U novembru 1942. postavljen je za obavještajnog oficira Prve proleterske brigade. Istakao se u organizovanju obavještajne službe koja je tek bila u začecima. Istaknuti je učesnik bitke na Neretvi i kao već iskusan oficir postavljen je za obavještajnog oficira Treće udarne divizije. u ranim jutarnjim časovima 13. juna 1943. U bici na Sutjesci kada je komandant Treće udarne divizije Sava Kovačević poveo prorijeđene redove svoje divizije na juriš uz strmine Zelengore prema Krekovima kako bi prokrčio put ranjenicima, na čelu svoje jedinice smrtno je ranjen na mjestu pogibije Save Kovačevića. Ljekari su bezuspješno pokušavali da ga spasu. Kada su mu partizanske bolničarke Ljubica Martinović i Dara Kostić prišle da mu pomognu i budu uz njega, hladno im je odgovorio: “Meni je dobro pomozite drugim ranjenicima”. Ubrzo nakon toga je izdahuno 13. juna 1943.