Bakoč Ljubomir

Biografija

Rođen je u porodici Rista Bakoča koji je kao politički krivac pobjegao iz Hercegovine u Crnu Goru. Ljubomir je kao mladić učestvovao krajem Prvom svjetskom ratu u komitskom pokretu u borbi protiv austrougarskih vlasti. Nakon Prvog svjetskog rata završio je nižu šumarsku školu. Kao šumarski radnik bio je na službi u Makedoniji i Sandžaku a zatim u Crnoj Gori u pljevaljskom i bjelopoljskom srezu. U šumarskoj službi radio je do 1935. godine kada daje ostavku i počinje aktivno da pomaže radnički pokret. Od sredine 1930-ih pripadao je opozicionom radničkom pokretu. Za člana KPJ primljen je 1939. godine. U avgustu 1940. godine kao delegat učestvovao je na Osmoj partijskog konferenciji za Crnu Goru, Boku, Sandžak, Kosovo i Metohiju, koja je organizovana u Barama Žugića na Žabljaku. Učestvovao je aktivno u pripremama za 13-julski ustanak u Crnoj Gori. Jedan je od organizatora ustanka u bjelopoljskom srezu, rukovodeći zajedno sa Mirom Kruščićem, udarnom grupom od 20 boraca u Mojkovcu. U ustanku je bio član opštinskog biroa ćelija i rukovodilac gerilskog odreda. Kao komandir voda, 14. jula 1941. godine učestvuje u napadu na karabinjersku stanicu na Mojkovcu, koja je pružila snažan otpor. U zoru 15. jula zajedno sa Radomirom Rakočevićem uspio je da zapali stanicu i prinudi karabinjere na predaju. Istog dana u večernjim časovima sa svojim gerilskim vodom iz Mojkovca otišao je preko Cera, Oboda i Potrka u cilju pružanja pomoći šahovićkim gerilcima u napadu na Šahoviće. U toku noći 15/16. jul strigao je sa svojim vodom i u Graorištima predstavio iskustva gerilskog voda iz Mojkovca prilikom zauzimanja karabinjerske stanice. Na čelu svog voda poslije podne 16. jula učestvovao je u jurišu na karabinjersku stanicu u Šahovićima koja je nakon kratke borbe zauzeta, a karabinjeri zarobljeni i razoružani. Tokom 19. i 20. jula 1941. godine kao komandir Mojkovačke čete učestvuje u napadu na italijanski garnizon u Bijelom Polju, koji se poslije višečasovne borbe predao. Početkom oktobra 1941. godine postavljen je za zamjenika komandira Bjelopoljske partizanske čete, sa kojom je između ostalog štitio muslimansko stanovništvo Sandžaka od pljačkanja od strane četnike i vraćao im je opljačkane stvari i stoku. U drugoj polovini novembra zapalio je dva drvena mosta na prostoru Trešnja preko rijeke Ćehotine i srušio potporni zid na putu Bijelo Polje – Pljevlja. U decembru 1941. postavljen je za komandant novoformiranog Mojkovačkog bataljona, koji je sredinom februara 1942. ušao u sastav Bjelopoljskog odreda kao njegov treći bataljon. Poginuo je tokom borbi protiv četnika kao komandant Trećeg bataljona Bjelopoljskog odreda 8. maja 1942. na Uloševini iznad Mojkovca kada je blizu mjesta na kojem su se, na kratkom savjetovanju nalazili štabovi bataljona, pala jedna minobacačka granata. U jurišu od 9. do 11. maja 1942. njegovi borci su uspjesli da nanesu protivnicima gubitke od oko 100 mrtvih i protjeraju četnike iz Mojkovca i okolnih sela.