Bajić Krsto

Biografija

Rođen u porodici oficira Vuka Bajića. Otac mu je bio oficir crnogorske službe koji je nakon prisajedinjenja Crne Gore Srbiji, otpušten iz službe. Osnovnu školu i višu gimnaziju je završio kao odličan đak u Beranama. Od rane mladosti volio je dosta da čita. Još u šestom razredu gimanzije povezao se sa revolucionarnom omladinom i aktivno učestvovao u raznim demonstracijama i manifestacijama koje je organizovala KPJ. Zbog ovih aktivnosti nekoliko puta je zatvaran ali nije osuđivan. Student je Filozofskog fakulteta u Beogradu od 1939. Aktivno se uključio u studentski pokret i učestvovao u njihovim aktivnostima. Školske 1939/1940. bio je član Akcionog odbora studentskih stručnih udurženja. Za člana KPJ primljen je u prvim mjesecima 1941. Nakon aprilskog rata vratio se u rodno mjesto. Aktivno je učestvovao u pripremi za oružani ustanak, radio je sa omladinom i učestvovao u akcijama sakupljanja oružja i drugog materijala. U julskom ustanku 1941. borac je Beranskog gerilskog odreda. Učestvovao je u napadu na Berane i drugim akcijama u Vasojevićima. Među prvima je kao dobrovoljac u novemnru 1941. otišao u Sandžak i u sastavu Komskog bataljona, učestvovao je u napadu na Pljevlja 1. decembra 1941. U ovoj bici ispoljio je posebnu hrabrost i hladnokrvnost. Poslije ove bitke, sa šezdeset dobrovoljaca stupa u Prvi crnogorski (Lovćenski) bataljon Prve proleterske brigade. Bio je borac, vodni delegat, politički komesar čete i bataljona, uvijek prvi u jurišu. Od 22. decembra 1941. bio je borac Prve proleterske brigade u Rudom, potom je bio politički delegat voda, komesar čete i bataljona. Služi za primjer kako borcima iz stroja u Rudom, tako i novim borcima iz Bosne, Dalmacije i Crne Gore. O svima je vodio očinsku brigu, znao je da u maršu borcima priča o revoluciji i liku proletera. Sve što je govorio uvijek je, ako je bilo moguće, primjerom potvrđivao. Istakao se u više bitaka, u kojima je učestvovao od Berana, Pljevalja, preko Rogatice, Romanije, Igmana, Kalinovika, Foče, Sinjajevine, Durmitora do Bosanske Krajine i centralne Bosne, preko Ivan-planine, Neretve, Drine, Sutjeske do Majevice, pa do Splita, Sandžaka i Zlatibora. U borbi kod Uloga februara 1942. ležeći u snijegu mokar do kože, ostao je na položaju čitav dan, udaljen svega dvjesta metara od neprijateljskog bunkera, držeći otvor bunkera na nišanu i time omogućujući manevar četi. U napadu na Markovo brdo kod Kolašina, predvodio je grupu bombaša kada je Treća četa od pedeset boraca uspjela da proćera bataljon četnika iz dobro utvrđenih položaja i pomognutih artiljerijom. U Livnu je sa grupom boraca razoružao preko sto neprijateljskih vojnika. U martu 1943. postavljen je za političkog komesara Prvog bataljona Prve proleterske brigade. U aprilu 1943. kao politički komesar bataljona zaplivao je hladnu i valovitu Drinu, da bi ispod četničkih cijevi otkačio deregliju i omogućio prelazak bataljona. Zajedno sa svojim komandirom Savom Maškovićem 10. juna 1943. na juriš je poveo bataljon koji je praktično pregazio djelove 369. njemačke divizije. Kao takav istakao se i na Zvorniku, Capardama, Travniku i Turbetu. U aprilu 1944. Završio je viši partijski kurs pri Centralnom komitetu KPJ. Zbog hrabrosti i spsoobnosti postavljen je za rukovodioca Politodjela Treće krajiške proleterske brigade. U julu 1944. postao je politički komesar ove brigade. Sa ovom brigadom vodio je marš preko zapadne Bosne, istočne Bosne, Sandžaka do Zlatribora. je u jurišu pri razbijanju četnika na Zlatiboru. U svim akcijama nalazio se na čelu brigade. Poginuo je u jurišu 23. avgusta 1944. pri razbijanju četničkih jedinica na Zlatiboru. Imao je čin majora NOV Jugoslavije.